Geheimen van Nederland

Mijn geheim is dat ik dolverliefd ben op mijn vriend, zelfs na alles wat ik meegemaakt heb mét hem, over hem en achter onze rug om.

De meeste mensen maken het omgekeerde mee: eerst een heftige verliefd heid, vervolgens trouwen, kindertjes en dáárna komen pas de problemen die soms zó erg zijn dat het stellen uit elkaar drijft.

Ons geheim is, dat wij dit al meemaakten, toen we elkaar nét leerden kennen. En het mooie is, dat door alle problemen, wij elkaar meer dan ooit leerden kennen! Als ik begin over wat wij mee hebben gemaakt, dan kan ik er een boek vol over schrijven!

In tien jaar tijd dat wij samen zijn, drie kindjes hebben gemaakt en samenwonen, was hij illegaal, was ik depressief, postnataal depressief, hadden we heftige ruzies (reden: we negeerden allebei elkaars grens tot hoe ver je kon gaan, met zeer geweldadige gevolgen, helaas...), was ik en hij erg vaak verdrietig (omdat we elkaar niet begrepen en van elkaar dachten dat de ander het erom deed) Dat was het gevolg van de jaren dat hij illegaal was, dat ik dacht dat hij opgepakt was door de politie als hij heel laat thuis kwam.

In die tijd heb ik mijn hart uitgestort bij collega's, met succes, want alle advies (joh, ga toch weg, hij is het niet waard, hij houdt niet van je enzovoorts) van hun had tot gevolg dat ik alleen maar nog meer van hem ging houden en echt niet bij hem weg wilde!

Nadat hij voor 3 maanden naar zijn eigen land ging, en met succes weer legaal werd (vraag mij niet hoe hij dat deed, daar weet ik weinig van), begonnen onze geldproblemen. Ik kon het eigenlijk niet betalen, en ik werd nog depressiever en we hadden geen ruimte en er kwam een kindje aan, die sliep in onze slaapkamer, omdat in onze andere kinderkamer geen bedje erbij kon.

We hadden ook nog een kat en die had vlooien en die moest weg, want ik kon er niet voor zorgen en al snel hadden we een ander huis gevonden, in het dorp waar ik opgroeide als puber.

Ondanks al onze problemen, wist ik dat alles beter zou worden, de ruzies werden minder, nou ja, minder, de laatste keer gooide hij een blikje naar mijn hoofd en had ik het helemaal gehad.

Om hier een eind aan te maken, om elkaar wat rust te gunnen, om geen ruzies meer te hebben, hebben we besloten uit elkaar te gaan. Onder het mom van "hij is voor zijn werk in een ander land".

Toen mensen het hoorden, dachten ze dat ik verstandig was geworden, dat we nu uitelkaar gingen. Ze weten niet dat we het doen om onze relatie te redden. Dat heb ik niemand verteld. Zelfs niet mijn ouders...

Hij was voor de tweede keer teruggekomen. Dat wilde hij en ik vond het ook goed. Het was voor vier dagen en vier nachten. En die dagen waren super. De sex was heerlijk, het samenzijn was fantastisch, we hadden niet eens ruzie gehad, zelfs geen woordenwisseling en voor mij "zo kan het dus ook". Ik lag zelfs met mijn hoofd op zijn buik op de bank. De laatste keer dat ik dat deed, was toen ik hem net leerde kennen. En dat is 10 jaar geleden.

Alleen.. van mijn familie hoor ik soms verhalen "ik had van haar en haar gehoord dat zij dit en dat vond"... oftewel.. WAAROM LAAT EEN VENT EEN GEZIN MET DRIE KINDEREN IN DE STEEK OM IN EEN ANDERE STAD TE GAAN WERKEN??

Met erachteraan "dat zou ik zelf niet toestaan". MIjn geheim is dat ik al jaren niet wil dat hij die stap zou nemen. Want ik dacht er precies zo over. En nu weet ik dat die stap het beste is wat mij ooit is overkomen, want we zijn meer als ooit verliefd op elkaar, want we weten allebei dat het zó ook kan....

Mijn probleem is alleen... dat andere mensen het nooit zullen snappen als ik het zou proberen uit te leggen. Daarom vertel ik mijn verhaal maar niet. Het blijft wel gewoon mijn geheimpje, dat ik smoorverliefd op hem ben.....na tien jaar.