| Geschreven door Madelief, Op 12-08-2009 02:15 |
| Aantal keer gelezen: 1023 |
|
Ik heb een relatie van meer dan 5 jaar. Mijn vriend is een lieve, intelligente, zorgzame en betrouwbare jongen. Hij staat altijd voor mij klaar. Wel zijn we op bepaalde gebieden verschillend. De eerste jaren hebben we veel dicussies gehad over bepaalde normen en waarden die wij hadden. Zo vind ik het belangrijk om (hoeft natuurlijk niet altijd) weleens samen naar wederzijdse vrienden te gaan. Mijn vriend zat er niet zo op te wachten om naar mijn vrienden te gaan. De reden was dat hij niet voor deze vrienden had gekozen. Ik was toen erg verdrietig en toen heeft mijn vriend gezegd dat als het echt belangrijk voor mij is, ik dat moet aangeven en dan gaat hij met mij mee. Op het moment gaan we eigenlijk altijd naar zijn vrienden, omdat het in de praktijk zo werkt dat als je weet dat je vriend zich niet prettig voelt, je dit toch niet vaak doet. Ik kan overigens prima opschieten met de vrienden van mijn vriend. Mijn eigen contacten onderhoud ik ook.
Qua reizen hadden we in het begin ook wat verschillende ideeen, maar zijn wel tot een compromis gekomen. Wat ik wel jammer vind is dat mijn vriend niet zo van hoge temperaturen houdt. Ik vind het namelijk heerlijk om even aan het strand te liggen of te zwemmen in de zee. Als deze mogelijkheden er waren op een vakantie, dan ging ik alleen. Zelf hou ik ook van backpacken, mijn vriend vindt dit minder leuk, dus ik heb vorig jaar alleen een reis gemaakt. Hetzelfde jaar hebben wij ook gekampeerd. Ik vind het wel erg fijn dat wij elkaar goed vrij kunnen laten en er wederzijds vertrouwen is om dit afzondelijk van elkaar te doen.
Op seksueel gebied is het al die jaren niet makkelijk gegaan i.v.m. een operatie die ik moest ondergaan en wat nog steeds niet helemaal goed zit, Mijn vriend mist hierdoor wel veel op seksueel gebied. De eeste 3 jaar was 'echt' vrijen niet mogelijk. Nu wel, maar wel met pijn. Mijn vriend heeft zich altijd super geduldig opgesteld en nooit aangedrongen. Voor de vakantie heeft hij wel aangegeven op deze manier niet verder te kunnen en zou vaker willen vrijen. Voor mij is dat helaas ( fysiek gezien, het is niet geestelijk) niet mogelijk zonder pijn. Wat niet echt verleidelijk is natuurlijk!
We kunnen het erg gezellig met elkaar hebben. Hebben dezelfde humor, begrijpen elkaar, kennen elkaar door en door en delen een aantal hobby's. En ik weet dat mijn vriend zielsveel van mij houdt.
Mijn vriend wil graag samenwonen alleen sinds een tijdje weet ik niet of ik dit wil en ik vind dit heel erg. Ik slaap er heel slecht door en voel me teneergeslagen. Wat ik de laatste tijd ook merk, is dat ik om mij heen zie dat andere mannen belangstelling voor mij hebben. Dit zag ik eerder niet. Ik ben niet iemand die hier mee wat zal doen tijdens een relatie. Maar het zegt wel wat natuurlijk.
Ik weet niet goed wat ik moet doen, omdat ik bang ben. Ik ben eind twintig en mijn vriend wil graag samenwonen en kinderen. Hij zal een goede vader en partner voor mij zijn, maar toch die twijfel.....Helemaal omdat ik weet dat mijn vriend een super goed mens is en iemand verdient die niet twijfelt. Ook ben ik bang als ik de relatie over het verdriet wat ik aanricht. Niet alleen voor mijn vriend, maar ook zijn familie en vrienden. En ik ben natuurlijk bang dat ik niet meer een goede partner vind. Ik zou heel graag gelukkig willen zijn zonder al die twijfel.
|