| Geschreven door Kater, Op 12-08-2009 16:25 |
|
|
Al meer dan 10 jaar heb ik (man, midden 30) een heel gelukkige relatie en vijf jaar geleden ben ik getrouwd met deze grote liefde.
Ondanks dat we behoorlijk verschilllende persoonlijkheden zijn passen we goed bij elkaar, we vullen elkaar aan. Ik merk zelfs vaak dat anderen jaloers zijn op de manier waarop we met elkaar omgaan.
Toch heeft ook dit huisje een kruisje. drie jaar geleden ben ik er achter gekomen dat mijn vrouw een affaire van een paar maanden had. Na heel veel praten en slapeloze nachten heb ik mijn hand over mijn hart gestreken en besloten om toch met haar verder te gaan. De relatie was in mijn ogen stevig genoeg en het vertrouwen kon ze terugwinnen.
We hebben zeker een half jaar nodig gehad, maar daarna had ik echt het gevoel dat we weer helemaal een koppel waren en kon ik mezelf oprecht weer "gelukkig" noemen.
Totdat ik vorig jaar haar erop betrapte dat ze, met diezelfde klootzak, weer omging en zelfs weer in bed had gelegen! Mijn wereld stortte in en eigenlijk wilde ik heel hard wegrennen en haar nooit meer zien. Toch heeft iets mij tegen gehouden, ik hield nog steeds van haar en nog steeds is zij precies de aanvulling die mij zo compleet maakt. Ze heeft zich heel klein gemaakt voor mij en me wederom plechtig beloofd dat het nu echt nooit meer zou gebeuren. Alle banden met die klootzak zouden verbroken worden en daarmee basta. Weer ben ik in een lange periode terecht gekomen waarin het vertrouwen steeds beter werd en ik me weer blij voelde in onze relatie. Zij is met de pil gestopt en we zijn al een paar maanden kinderen aan het proberen te krijgen. Alles ziet er weer mooi uit!
Tot vandaag.... Toevallig kom ik erachter dat ze nog steeds meerdere malen per dag met weer diezelfde !%^@$&#% belt en smst!
Nu ben ik echt lost. Ik voel me meer bedrogen dan ooit en heb echt het vertrouwen verloren. Ze zegt dat ze alleen maar bellen en smsen, maar ik weet niet wat ik moet geloven. Bovendien is dat net zo goed bedriegen, ze zou immers alle banden verbreken.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voelde me fijn in onze relatie, we passen perfect bij elkaar. Ik hou van haar en wil graag kinderen met haar. Maar de basis van onze (en elke) relatie is vertrouwen. Ik weiger om als een detective te moeten gaan controleren wat mijn vrouw de hele dag doet of met wie ze contact heeft.
Het vertrouwen is nu voor de derde keer beschaamd en ik voel me als oud vuil. Mijn eigenwaarde is op een dieptepunt. Ook heb ik geen idee of ik haar ooit nog kan vertrouwen en of onze relatie dus nog wel genoeg basis heeft.
Ben het gewoon even kwijt. Is dit nou de druppel om echt afscheid van haar te gaan nemen?
|
