| ben homo maar andere homo's vinden me niet "meisje" genoeg of willen me bespringen |
Ik zit met een ernstig probleem en ik zou willen vragen of iemand zich daar in herkent en wat die dan gedaan heeft ... Ik ben 31jaar en ben uit de kast gekomen rond mijn 25ste. Het heeft lang geduurd omdat ik ook altijd veel succes heb gehad bij de meisjes. Sexueel ging het zelfs nog vlotjes aan toe met meisjes. Maar na een jaar knapte elke relatie af door mijn toedoen omdat ik wist dat ik me aangetrokken voelde door die ene jongen daar waarmee ik aan de toog sprak of die andere knappe vriend van mijn broer en ga zo door. Ik durfde wel nooit dat aan mijn vriendin opbiechten en dus verprustste ik de relatie, deels ook uit schuldgevoel omdat ik doorhad dat ze echt iets met me wilden opbouwen en dat ik ergens hun leven kon verwoesten door getrouwd te geraken en een gezin op te bouwen op een moeras. Ik was laf door de relaties zo half expres te verprutsen, maar tegelijk was ik ergens wel eerlijk en omdat ik ze echt graag zag en ik ze wou besparen van de komplete ramp op termijn. Er lag ook veel druk op me, want ik ben blijkbaar nogal knap, waardoor ik veel succes had en nog altijd heb met meisjes en dan word je uiteraard door iedereen als vrouwenjager bekeken en bestempeld, terwijl ik eigenlijk nooit actief een vrouw heb versierd. Ik had de indruk dat mij outen de doodsteek ging zijn in mijn leven. Ik liep constant met zelfmoordgedachten rond, hoewel de buitenwereld een succesvolle frisse jongeman met een rijk sociaal leven te zien kreeg. Vanbinnen werd ik gek. Maar goed, tegen dat ik 25 jaar was, sloegen de stoppen door. Ik heb het geluk gehad dat ik toen zo verliefd werd op een vriend dat ik kon kiezen; het hem zeggen of me gelijkelijk ophangen. De keuze was gelukkig voor me dan toch duidelijk en ik heb het hem verteld. Hij was hetero en dus ja, er is niets van gekomen, veel pijn, maar wel het voordeel dat vanaf het moment dat ik het hem heb gezegd, ik langzaam maar zeker uit de kast ben gekomen. Wel grote verbazing overal (een ex-vriendin zou blijkbaar hebben gezegd dat het onmogelijk was dat ik homo ben). Maar gelukkig is alles goed gekomen, niemand heeft me iets verweten of echt moeilijk gedaan. Maar het probleem is nu om iemand te vinden waarmee ik iets tof kan hebben. Ik ben het beu om al bijna 7 jaar alleen te gaan slapen. Ik heb wat stapjes in het homo-milieu gedaan, maar daar is het wat de koude douche voor mij. Je hebt een categorie van gore klootzakken die u na geen 10 seconden al sexuele avances maken (of zijn ze zo hopeloos dat ze op die manier 100 jonges op een avond benaderen en er dan wel eentje aan de haak slaan?). Nu, dat vind ik allemaal niet zo erg, ik stuur ze de hoogste boom in. Maar wat ik wel erg vind, is dat iedereen daar blijkbaar zo "homo-meisjesachtig" moet doen. Ik herinner me een leuke jongen, best mannelijk maar toch verfijnd. Hij zat twee jaar in het milieu, zijn stem was al verwijfd en hij gebruikte al los zijn polsen bij elke beweging. Dan kwam ik iemand tegen die iets studeerde dat me toevallig boeit (kernfysica). Maar dat was daar tabou om er meer dan 1 minuut over te praten, want - weet je wel - dat is niet hip in het milieu. Ik ben dan nu 31, 'k word nog altijd losjes 27-28 ingeschat omdat ik nog een beetje een "jongenskop" heb en heb een sportief lichaam, mede door jaren judo, dus ik zie wel dat ik interesse opwek, maar het knapt snel af omdat ik het aan hen merk dat ze vinden dat ik niet genoeg "meisje" voor hen ben. Alsof ze me willen zeggen "ge zijt niet homo". Maar komaan, ik kan toch vent blijven ook zeg! En als het wel mannelijke homo's zijn, dan heb ik de indruk dat ik als een konijn wordt opgejaagd door overbesexte losbandige jongens. Pas op, 't is niet dat ik van hen walg, 't is alleen dat ze me nooit kunnen hebben met die houding. Ik zie het met een jongen ook maar zitten wanneer ik wat vertrouwen in hem heb. Ik geraak wat teneinde raad, het milieu wil me niet omdat ik niet meisjesachtig genoeg doe, ofwel wil het milieu me niet omdat ik niet dezelfde avond onder de lakens wil eindigen als de zoveelste trofee van een sexueel losgeslagen jager. Soms zeggen ze dat hetero's het ook moeilijk hebben om iemand te vinden, maar ik vind het als homo nog stukken erger. Het aantal potentiële partners voor een relatie is ongeloofelijk laag want je kunt maar "vissen" in het milieu, waarvan dan 80% "meisjes" zijn of overbesexte jagers, van de overblijvende 20% moet het dan nog klikken op het vlak van gedeelde interesses, opvoeding, lichamelijke aantrekking .... 't jonge zeg, ik heb de indruk dat het hopeloos is. Wat nu? De hele wereld lijkt homo-zijn te banaliseren. Er is geen probleem meer, zegt men. De maatschappij aanvaardt dit tegenwoordig. Mooi, het zijn opwarmende woorden die ik mezelf kan reciteren voor het slapen gaan. Uit de kast gaan heeft me heel veel goed gedaan, anders had ik zelmoord gepleegd en gelukkig heb ik de moed gehad om voor mijn geaardheid uit te komen, maar ik blijf achter met een bitter gevoel; ik heb er niet voor gekozen homo te zijn, ik heb gevochten om mezelf te zijn en me te outen, ik ben in het milieu geweest en nu ... heb ik nog altijd geen leuke vriend, terwijl meisjes half in zwijm voor me vallen. Prachtige contradictie en wat nu?
|
