Geheimen van Nederland

Sinds een tijdje is mijn, eigenlijk moet ik onze relatie zeggen, over. Door mijn schuld, omdat ik een last mee droeg uit mijn verleden waar ik niet maar haar over kon praten, daar mag geen misverstand overbestaan. Slechts 1 schuldige is dit te verwijten, maar nu komt de moeilijkheid van deze tragedie. De eerste weken hadden we totaal geen contact, echter begon dit na zondag langzaam weer tot stand te komen, bellen en sms-en over en weer, het geeft een fantastisch gevoel dat zeker. Nu geeft ze aan dat ze mij niet meer tot haar hart kan toelaten (willen is wat anders), maar op het verzoek om bij elkaar te komen hoeft ze geen seconde te twijffel en staat binnen no-time bij me voor de deur. We praten honderd uit, ze houdt me vast, neemt me in haar armen, zoenen en legt haar hoofd telkens tegen me aan. Uiteindelijk belanden we idd in bed, niet omdat het lust bewust is dat ik haar uitnodig, in tegendeel zelfs, gewoon haar zien en samen zijn is al bevredigend. Waar we naast heerlijk intieme momenten ook echte gesprekken voeren, ze blijft me verliefd aankijken, lacht naar me en andersom ook. Afgelopen zondag is ze voor het eerst bij me geweest en gisteren weer. Ik kan niet in het brein van een vrouw kijken, maar overweegt ze door bij me te komen en samen te praten en intieme momenten te beleven ons toch nog een kans te geven of is het slechts een soort van afsluiting? Dat zijn weselijke vragen die maar door mijn hoofd blijven razen. Ze geeft aan dat mij laten gaan pijnlijker is en dat ze het daar moeilijker mee heeft, dan de fout die ik gemaakt heb, is dit weer een stap naar een relatie of?? Ik besef dat indien we de kans krijgen, die zij ons alleen kan geven, er veel gepraat dient te worden, maar voor haar heb ik echt alles over, ze is de vrouw van mijn leven. Kan iemand mij wellicht een tipje van de sluier doen oplichten wat dit betekend als een vrouw zich zo opsteld? Dank alvast.

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (4)