| meer dan een jaar uit! |
Ik (nu 28) heb tot een jaar geleden een relatie gehad met een jongen (jaartje jonger) voor iets meer dan 2 jaar. We gingen samenwonen, maar al vrij snel bleek het niks te gaan worden. Hij had altijd een behoorlijk ego maar in de relatie ontwikkelde hij zich als een soort dictator. Ik noemde hem wel eens Herr Direktor, en hij vatte dat op als een compliment, dat zegt al genoeg. Ik ben behoorlijk glad van de tongriem gesneden maar hij lulde me compleet omver. Op een gegeven moment was de koek op. Ik zat in zijn huis, in zijn stad, ongeveer 200 km van mijn ouderlijk huis. Ik kon nergens heen, Ik was een hoop ellende. Ik heb mezelf toen een grote schop onder mijn kont gegeven en ben als een gek gaan zoeken naar ander werk en naar een huis. Werk had ik binnen een maand gevonden. Ik had het contract getekend, de inkt was nog niet droog of ik vluchtte letterlijk weg, terug naar waar ik vandaan kwam en waar ik weer werk had. Het huisje kwam een maand later, tot die tijd logeerde ik bij familie. Hij was blij dat ik weg was. Eind goed al goed zou je denken. Nu zit ik een jaartje in mijn huisje,heb alles weer een beetje opgebouwd en toch denk ik nog vaak terug. Ik zie mijn 'vlucht' als een afgang en ik had hem graag eigenlijk eens goed de waarheid willen zeggen. Maar ja wat schiet je daar mee op? Later hoorde ik dat ie binnen een week een nieuwe vriendin heeft, ze wonen nu al samen en ze denken aan kinderen. Ook vernam ik van een vriend dat hij mij heeft afgeschilderd als een domme snol. Dat ben ik nog geneigd om te geloven, want hij kon het niet verkroppen dat ik een titel voor mijn naam had staan en hij niet. Met avondschool is ie dat later gaan fixen. Maar goed, tijdens mijn vlucht had ik nog wat gegevens op mijn usb stick opgeslagen. Nu is hij zo stom geweest om zijn inlogcodes in een word documentje op te slaan. Ik heb dat word documentje nu. Helaas niet de codes van zijn internetbankieren maar wel van zijn mail (hij had zoveel accounts dat hij het niet uit zijn hoofd kon leren blijkbaar). En uiteraard kon ik me niet inhouden. Ik heb al zijn mail gelezen. Had ik dat maar niet gedaan!!!!! Ik kon mezelf wel voor de kop slaan!! Al die zoete meeltjes met zijn nieuwe vriendinnetje waarbij ik natuurlijk driedubbel door de modder werd gehaald. Hij ging zelfs zo ver door te zeggen dat ik labiel was en dat hij mij niet vertrouwde 'met zijn vrienden'. Ook zat er een mailtje bij dat hij gestuurd had naar een vriend waarin hij zich niet zo netjes uitliet over een andere 'vriend' van hem. Ik was zo pissed dat ik via zijn mailaccount dit mailtje naar iedereen uit zijn contactenlijst heb gestuurd. Een paar dagen geleden kreeg ik van hem een mailtje waarin stond dat ik een potentieel psychiatrisch patient was. Kortom blijkbaar had hij één en één opgeteld en was ie bij mij uitgekomen. Eigenlijk heb ik nu spijt van die hele actie en tegelijkertijd denk ik: het is hem gewoon weer gelukt om mij onderuit te lullen zodat ik met een mega schuldgevoel rondloop. Het is een jaar verder, ik denk weer iedere dag aan die lul en dat heb ik nog aan mezelf te danken ook. Ik moet gewoon verder maar ik ga gewoon een potje gefrustreerd liggen zijn. Gelukkig zie ik het zelf al in dus dan ben ik op de goede weg,
|
