| Doe dit vooral niet!!! |
Hallo Allemaal, Ik schrijf onderstaande niet voor medelijden maar om het van me af te schrijven. Ik ben eind twintig... In 1 week tijd ben ik mijn werk, een aantal vrienden en mijn vriendin kwijtgeraakt en als bonus ben ik door verwezen naar een psycholoog. 3 Jaar geleden ben ik bij een bedrijf gaan werken vanwege de grote uitdaging. er was behoefte aan hardwerkende mensen het bedrijf kwam immers uit een zeer moeilijke periode. Alles zat erop en eraan. goed salaris, auto v.d. zaak, telefoon laptop en erg leuke collega's. Het begon al gelijk heftig. werk weken van dik 70 uur waren normaal. Op mijn verjaardag werd het zelfs 01.30. Deadlines deadlines etc.. destijds had ik een vriendinnetje die het niet normaal vond. Veel ruzie en uiteindelijk zijn we met de relatie gestopt. Ik vond haar mening maar belachelijk. Dit hoorde bij het huidige leven, hardwerken weinig tijd. Ik ging nog meer werken, er was immers werk zat. Sociale contacten werden op een laag pitje gezet, zin om iets actiefs te ondernemen had ik niet, ik was uitgeblust. afgelopen jaar kon ik mij slecht motiveren voor het werk, elke keer hetzelfde gezeik lange dagen en het schoot maar niet op..had er geen zin meer in maar hield wel het oude patroon in stand. Ik leerde een nieuw meisje kennen, ik dacht de liefde van mijn leven..Afgelopen week moest ik bij de directie komen, we gaan afscheid van je nemen klonk het direct, we gaan inkrimpen. als donderslag bij heldere hemel. totaal overstuur ben ik weg gegaan. Ik mocht kiezen of delen. Of via de rechter en dan kreeg je geen vergoeding of gewoon zo en dan kreeg je een maand mee. kiezen tussen twee kwaden. Stank voor dank. 3 jaar lang je de ellende werken en als je niet meer nodig bent kun je vertrekken..boosheid verdriet en frustratie...Mijn vriendin besloot om er toch ook maar een eind aan te maken..ik was het toch niet, zonder duidelijke reden...Ik die altijd sterk was, altijd positief brak, ik brak als een rietje. Een aantal vrienden was er direct voor me, een aantal ook niet, die zeiden..joh vervelend en dat was het...ik had het niet meer ik heb me gemeld bij de dokter en die verwees mij direct door de psycholoog. Burn out..dat is de voorlopige diagnose...Wat was dat een klap. Plots viel voor mij een aantal dingen op zijn plaats. Ik had jaren lang alleen maar oog voor werk carierre, en prestatiedrang..De rest om me heen was minder belangrijk waaronder ik zelf. De afgelopen tijd heeft me doen beseffen dat je vrienden en familie heel belangrijk zijn, het zijn pijlers van je leven waarop je onder andere op kunt bouwen. Ik ben een hoop armer maar ook een hoop rijker. Werk is belangrijk maar is niet alles, in de huidige maatschappij ben je voor werkgevers 9 v.d. 10 keer een instrument waarvan net zo makkelijk afscheid wordt genomen als dat je van je mobieltje afscheid neemt. Dat is me duidelijk geworden. Ik heb daarin zelf een hoop fouten gemaakt, ik heb het niet gezien en dat is de harde werkelijkheid.. de weg om te herstellen is lang maar het is niet anders, ik waardeer meer dan ooit te voren mijn familie en echte vrienden. Ik heb dit met niemand zo besproken maar wilde het toch even kwijt. Groet
|
