| Onmenselijk keihard gedumpt!! |
Hallo, Ik ben 28 en zit met een hoop vragen waar ik maar geen antwoord op krijg. Ik moet even van me afschrijven. Een tijdje geleden ontmoette ik een meisje / vrouw. Zij 22 ik 28 jr. We hadden het heel leuk samen, we hoefden geen dure luxe dingen te ondernemen we genoten van elkaar. Een simpele strandwandeling van een paar uur, lekker door de straten slenteren en over van alles en nog wat praten. En ga zo maar door.. We zijn allebei lichamelijk ingesteld en knuffelen was dan ook favoriet. Vanuit beide kanten waren we echt verliefd dat zeiden we elkaar ook en dat voelde ik ook. Vervolgens gebeuren er voor mij een aantal onverklaarbare dingen. Ik stond een middag onverwacht voor haar deur. En boos dat ze was, niet normaal! Ik snapte er niks van, op de vraag waarom kreeg ik niet echt antwoord. Het suste en ik ben even gebleven maar toch maar naar huis gegaan. De week erop idem dito. Ik was helemaal van de kaart hierdoor. Je vriendje is toch altijd welkom? En als het echt niet uitkomt ga je toch niet flippen maar bespreek je dat..maar nee. Ik moest weg. Een tijdje later kreeg ik ontslag op het werk ( wie niet het is recessie ) best klote, maar ze had een vriendin een paar dagen over en kon echt niet komen. Ik streek mn hand over mn hart en dacht oke haar leven gaat ook door ik red me wel. Tussentijds moest ik nog naar het werk afscheid nemen van collega; s en papieren tekenen. Geloof me echt een dag om zwaar tegenop te kijken. Ik kreeg geen belletje, geen smsje. Ik smsde haar en belde haar geen reactie. Ik had zo behoefte om ff die schouder te hebben die ook mannen af en toe nodig hebben. Maar geen respons zo hoorde ik twee dagen lang niks. Ik besloot op een nacht er in de ochtend maar heen te rijden, dit kon niet langer ik was er kapot van dat ze er niet voor me was tijdens zo een moeilijke tijd. Als ze niet normaal wilde praten dan zou ik er een eind aan breien. Eenmaal aangekomen kreeg ik een smsje dat ik weg moest gaan..ik was overrompeld, ik belde, ze nam niet op, laat me met rust was het. Ik was er zo klaar mee, ik maakte een briefje waarop ik alles zette wat me pijn had gedaan en dat ik er genoeg van had....zo iig niet meer. Ik kreeg nog een smsje ze wilde niet meer...Ik werd helemaal gek en ben maar weg gegaan. Ik snapte het niet. later spreek ik haar op via mail. Ze was toch niet verliefd.. Daarom had ze niks van zich laten horen..Twee dagen daarvoor was ik nog de wereld maar nu miste er van alles, wat het precies was wist ze niet. Ik moest ook maar niet meer bellen. Tussentijds mailde ze wel dat ik zo bijzonder was en dat ik zoveel betekende. Ze miste me en dacht zoveel aan me. Een miljoen excuses via de mail, Maar geen belletje of normaal gesprek ondanks dat ik dat wel wilde. niet om het goed te maken maar wel om het iig uit te praten en mijn antwoorden te krijgen waar ik vind dat ik recht op heb. Niks van dat alles. Ik voel me zo op mn hart getrapt, waar ik altijd dacht dat alleen wij mannen dit kunnen zo hebben de vrouwen kennelijk ook zo hun kwaliteiten. Ik heb dit nog nooit gemaakt, ik vind het respectloos. Ik heb mijn hart opengesteld, niet geoordeeld, altijd gesteund mijn gevoelens gedeeld en dit is beloning. Ik zal nooit weten waarom..Ik heb daarom ook maar afscheid via de mail van der genomen want te bereiken is ze toch niet. Dat deed echt zoveel pijn, het is als een begravenis met een dichte kist... Ik heb haar gezegd dat ik dit niet verdiende. En dat ik het zo wel welletjes vond geen contact meer lijkt me de beste oplossing. Dat het over is, oke dat kan als het voor 1 van de twee niet werkt dan moet je ermee stoppen. Maar mensen wees eerlijk en praat erover. Of ben ik nu zoveel eisend? Wat is er mis met communicatie ook als dit gaat over niet leuke dingen. Hoe kun je tegen iemand zeggen dat iemand de wereld is maar dat je diegene niet meer wilt spreken, ook niet voor een laatste keer? Waarom is het zo moeilijk aan te geven wat er mist..Als je het allemaal niet weet waarom stoppen mensen er dan zo makkelijk mee. Onrecht, keihard op mn hart getrapt,, onmenselijk gedumpt in mijn ogen... ik heb pijn gekend waarvan ik niet eens wist dat het bestond..ik wens het niet meer mee te maken.. Ik ben niet zielig hoor, maar voel me wel ff klote en daarom dit verhaal. Zo dat is er uit!
|
