| is afstand nemen goed? |
Na een relatie van een jaar is deze nu sinds een maand ongeveer over, tja dan denk je dat is dat en verder gaan. Natuurlijk is dat niet atlijd even makkelijk om te doen. In dat jaar woonden we feitelijk al samen, na een paar maanden al, en waren dus altijd samen. Alleen overdag en zaterdag niet, dan allebei werken en aangezien ik nog een eigen huis heb moest ik natuurlijk ook daar nog heen. De reden dat het nu over is, is niet echt belangrijk, maar het punt is dat we een beetje om elkaar heen blijven draaien. Zij wil tijd hebben, gun ik haar, maar van de andere kant blijven we elkaar telkens opzoeken. Zij komt bij mij en ik ga naar haar toe, bellen elkaar redelijk vaak ondertussen weer. Allebei hebben we duidelijk te kennen gegeven dat we nog van elkaar houden en gevoelens voor elkaar hebben. Als we bij elkaar zijn is het alsof er niets veranderd is, we kunnen niet van elkaar afblijven, pakken elkaar vast en telkens blijven we bij alles elkaar in de ogen kijken. Bij het afscheid zeggen we ook telkens dezelfde woorden: dit was de laatste keer hoor!!! Raar maar waar, er komt na de laatste keer weer een laatste keer.... Ik vergelijk het met kleine kinderen: alles wat niet mag of stiekum moet is juist zo leuk om te doen, maar is dat wel het goede uitgangspunt? Iemand binnen haar familie houdt haar een beetje tegen, maar ze weet en dat zal ze ook doen uiteindelijk is haar eigen hart volgen. Zij moet de keuze maken of ze oud wil worden met mij en ik weet zeker dat iedereen haar keuze zal respecteren. Is het verstandig om nu te zeggen, we nemen allebei de tijd om uit te zoeken of we echt samen horen en willen zijn of, wat mij niet goed lijkt, op deze wijze door te gaan en dan kijken waar het schip strandt. We weten elkaars gevoelens en die moeten nu denk ik nog op de juiste plaats vallen. Afstand nemen of juist niet??
|
