| Ik wil een kind van hem.... |
Hallo Allemaal, Omdat ik het idee heb dat mijn gedachtes niet helemaal normaal zijn, plaatst ik het hier. In September 2007 ben ik getrouwd met Mustafa. Een relatie volgde met vele ups en downs. Hij veranderde en ik veranderde, en niet ten goede. We schreeuwden en ik gooide met dingen. Zelf draaide ik door. Onze cultuur is anders, ons geloof, ons denken over de manier van leven....Anderzijds zitten we wel op één lijn...Maar op de één of andere manier kunnen we niet samenleven. Enkele maanden geleden heeft hij zijn spullen gepakt en is vertrokken. Ik ben in elkaar gestort, en huilde dagenlang. Heb hem zowat gestralkt tot hij mij echt niet meer terug wilde, ja kneem het hem niet kwalijk ook. Toen hij een paar weken bij mij weg was, ging ik mijn laatste spullen ophalen in onze oude woning. Het was normaal dat ik ging schreeuwen tegen hem, dat maakte het voor mij iets gemakkelijker... Nadat ik hem gehuild konden we even normaal praten. Ik gooide mijn lichaam tegen hem aan en vroeg wanneer hij bij mij langs zou komen. afspraak was: ALLEEN SEKS... Ik dacht...als ik hem maar bij me heb.. De eerste 2/3 keer maakte we alleen maar ruzie als hij kwam, we hadden seks en hij ging naar huis.Ik voelde me af en toe net een hoer...ik huilde en huilde als hij weer vertrok naar zijn huis. Maar....Deze week vroeg hij ineens of ik mee ging zwemmen met hem..ik stond er van te kijken. Hij heeft zoveel vrienden en kan iedereen vrage..maar nee hij vroeg mij..meteen zei ik JA...Maar twijfelde nog erg, bang dat ik er spijt van zou krijgen. Maar ja ach...als ik spijt kreeg, dan is het zo..die dag pakt neimand mij meer af. Sochtends hebben we getekend bij de Notaris voor de aankomende scheiding. Uiteindelijk zijn we niet gaan zwemmen maar hebben we wat papierzaken geregeld, hij spreekt niet vloeiend Nederlands, dus mijn hulp kon hij goed gebruiken. Savonds gingen we naar de bios, en na 1 film wilde hij NOG een film kijken. Alsof hij niet wilde dat de avond voorbij ging. toen ik om 12 uur s'avonds thuis kwam smste ik hem dat k het geweldig heb gehad en de dag nooit vergeten zou..Tot mijn verbazing smste hij terug dat ik hem gelukkig had gemaakt en hij het niet zou vergeten. Nu maakt mij dat heel onzeker, want wat moet ik er nu van denken? Ons huwelijk is heel rap gegaan, we leerden elkaar kennen op vakantie, hij is toen 3 weken naar Nederland gekomen en een week later zat ik in het vliegtuig naar Turkije...We woonden meteen samen en 6 maanden later zijn we getrouwd. Veel geldproblemen gehad, werkproblemen,huisproblemen, cultuurproblemen en spraakproblemen. En ondanks dat hij heel streng is naar mij toe met betrekking tot jaloezi en wat hij vaan mij verwacht hou ik ontzettend veel van hem... Eigenlijk wil ik niet zonder hem... Zolang als k hem ken wil ik al een kind van hem. Zelfs nu hij mijn ex is, en we in scheiding liggen wil ik HEEL graag een kindje van hem, niets liever dan dat. We hebben seks, iedere 2 weken, soms iedere week en dan meerdere keren per avond. Maar we doen het altijd veilig, dus de kans dat ik zwanger raak is heel minimaal. Deze week hebben we het 1x zonder gedaan maar hij is niet in mij klaar gekomen. Dit hebben we gedurende ons huwelijk heel vaak gedaan en ik ben nooit zwanger geraakt. De kans dat het nu dus wel gebeurt is heel klein. Mijn wens is zo diep, ik kan mij niet voorstellen dat ik met iemand anders een kind krijg. Ik wil zo graag met hem een kind... De namen zijn al verzonnen en fantaseren over hoe mooi ons kindje zou zijn houdt niet op... Ik weet dat hij een top vader zou zijn...en dat mijn kinderen volgens de Islam zouden worden opgevoed, en daar heb ik vreden mee....Hij is niet radicaal maar weet een goede grens te trekken. Maar nu vraag ik mij af of ik wel normaal ben... Ik wil hem zo graag terug en een kindje samen zou geweldig zijn.. En zelfs als hij mij niet terug zou willen, zou ik nog een kindje van hem willen. Gewoon, omdat hij zo geweldig is...en ik weet dat wij een heel mooi kindje zouden krijgen. In mijn hoofd verzin ik dingen waarom hij met mij een kindje zou moeten krijgen... Maar dat is niet eerlijk tegenover hem... Waar komt dit diepe verlangen toch vandaan? Een bekende van mij vertelde dat hi jgraag een kind wil en hij mij een kind wil geven... Maar dat wil ik ABSOLUUT niet... ik wil geen kind van één of andere man..Ik wil alleen een kindje van hem.... Mijn hoofd ontploft zowat..... Hij zal nooit kinderen met mij willen, dat weet ik zeker. En of we ooit een relatie nog zullen krijgen..ik betwijfel het... al blijf ik hoop houden.... Tara
|
