| Mijn minnaar verliet zijn vrouw |
Ruim 4 jaar geleden ontmoette ik hem. De man van mijn dromen. Zoals alle droommannen was ook deze getrouwd. Een tijd lang draaiden we om elkaar heen, maar moesten toch erkennen dat we verliefd waren geworden. We besloten elkaar voorlopig niet meer te zien. Hij wilde bij zijn vrouw blijven en ik wilde geen reserve zijn. De krachten van de liefde bleken groter en een aantal maanden nadat we dit besluit namen zochten we elkaar tegen beter weten toch weer op. Het was heerlijk! Iedere keer weer. Het was zo anders dan de verhalen die ik hoorde van minnaressen. Mijn kerel kwam niet alleen om een uurtje te neuken. Hij regelde weekenden, vakanties, zorgde voor me als ik ziek was en deed klusjes in mijn huis. Hij zat volkomen in mijn leven, trok met mijn kinderen op en met mijn vrienden. Eigenlijk hadden we dus gewoon een relatie. Ik noemde hem gekscherend wel eens Harry Mens. Nooit heeft hij mij beloftes gedaan, nooit heeft hij mij hoop gegeven. Nooit ook heb ik hem gevraagd bij haar weg te gaan. Wel hadden we veel gesprekken, want ik begreep gewoon niet hoe het zat. We waren steeds vaker samen. Er waren weken dat hij vaker met mij was dan met zijn vrouw. En steeds weer vertelde hij mij dat ik de mooiste en de liefste was, maar dat hij niet bij zijn vrouw weg kon gaan. Ik begreep er helemaal niets van, wie wil er nou niet bij de 'mooiste en de liefste' zijn, maar genoot van de momenten dat we samen waren en vond het eigenlijk ook wel prima. Tot die bewuste dag, nu een paar maanden geleden. Hij belde me om te vertellen dat hij haar alles had opgebiecht en dat hij het niet meer kon. Iedere minuut dat hij bij haar was, verlangde hij er naar bij mij te zijn. En dus zou hij, als ik dat ook wilde, bij mij zijn, de rest van ons leven. We zijn nu heel gelukkig samen en ik ben sinds die dag weer weer in sprookjes gaan geloven. Echte liefde bestaat, ik heb het al die tijd geloofd, maar nu weet ik het zeker.
|
