| Geschreven door beertje, Op 14-09-2009 20:54 |
| Aantal keer gelezen: 1058 |
|
Vorig jaar begon ik met de opleiding verpleegkundige en kwam in een verpleeghuis te stage lopen. Mijn begeleider op het werk was een man,een leuke aantrekkelijke en getrouwde man. Nou het klikte eigenlijk meteen...gezellig en veel dezelfde intresses. Ik merkte dat ie me leuk begon te vinden en ik hem ook...we flirten samen en soms raakten we elkaar even aan. Hier genoot ik erg van maar was niet van plan verder te gaan en dat lukte eerst ook. Tot we samen via ons werk een presentatie moesten bezoeken,deze dag was super gezellig en de presentatie was na 2,5 uur afgelopen. Het was mooi weer dus we besloten een terasje te pakken. Gezellig wat gedronken en we kregen honger,dus ook samen wat gaan eten en daarna nog wat gedronken. Hij bracht me die avond thuis dus ik stapte bij hem in de auto en voor ik het wist waren we aan het zoenen. Het was zo fijn...eenmaal thuis schrok ik wat er gebeurd was en 2 dagen later op het werk gaf ik ook aan dat het niet weer moest gebeuren. Maar ik kreeg hem niet uit mijn hoofd en ook hij gaf aan dat ie me zo leuk vond en met me wilde praten. Wij een avond na het werk afspreken...en we gingen praten. Hij vond me leuk en vond het heerlijk om bij me te zijn en was niet gelukkig met zijn vrouw maar bleef bij haar vanwege de kinderen en een stabiele basis. We hebben uren zitten praten en ook weer gezoend,verder zijn we niet gegaan...hij wilde het wel graag maar het moest speciaal en niet in een auto of zoiets. Maar daarnaast kon ik dat ook niet. We waren die nacht 5uur in de ochtend thuis... hij had thuis niks gezegt en zijn vrouw was erg ongerust geweest en kwaad geworden. Hij had verteld dat we samen wat zijn gaan drinken. Die dag erna is alles veranderd,hij hield ineens afstand,we zouden omdat mijn stage periode met hem bijna was afgerond wat leuks doen maar ook dat wilde hij niet meer vanwege zijn vrouw. Eerst dacht ik oke...dit kan ik aan maar ik ben stapelverliefd op hem geworden en ik voel me zo ellendig. We zijn nu collega's geworden en het afstandelijke is minder geworden,nu geeft hij me zomaar uit het niets ineens een knuffel,waar ik dan in de war van raak.
Alleen ben ik erg verdrietig dat hij me zo heeft laten zitten,ik denk erover hem een brief te schrijfen en daarin te zetten hoe ik me voel en of we 1 keer kunnen praten. Maar of dat verstandig is weet ik niet...waarschijnlijk moet ik hem vergeten maar zo makkelijk is dat niet.
|
