| prostituee geweest |
Ongeveer 10 jaar geleden leefde ik mijn 'wilde jaren'. Ik leefde er op los, feeste veel en gebruikte ook wel eens (recreatief) drugs zoals coke en xtc. Maar het was niet alleen maar geweldig, er zat ook een minder leuke achter deze hedonistische manier van leven. Ik verdiende mijn geld met losse baantjes, dan weer een half jaar hier, dan weer een half jaar daar, op uitzendbasis, meestal iets administratiefs. Ik was niet gelukkig in mijn werk, wilde meer diepgang en inhoud en tegelijkertijd had ik het gevoel dat ik dat helemaal niet zou kunnen; een behoorlijk minderwaardigheidscomplex dat nog eens werd bevestigd door diverse ontslagen in lullige bijbaantjes gedurende mijn pubertijd en eerste echte baantjes na mijn beroepsopleiding. Ook beleefde ik op mijn 23e een hevige verliefdheid, een die meer niet als wel beantwoord werd en waarbij ik eigenlijk alle redelijkheid, matigheid en integriteit (ook in de houding naar mezelf) verloor. Ik ontdekte een masochistische kant van mezelf; ik liet me door deze man (mentaal) vernederen, maar was tegelijkertijd verslaafd aan de bijna pornografische, harde sex die ik met hem had en exploreerde mijn eigen sexuele beleefwereld; ik adoreerde deze man; hij was alles wat ik miste en zelf wilde zijn in intellectueel en artistiek opzicht. Ik identificeerde me met hem. Hij had korte tijd gewerkt als jongensprostituee, dit fascineerde mij en en droeg bij aan de tragiek (en romantiek) die ik bij hem ervaarde en waar ik me mee dentificeerde. Op een gegeven moment, na een aantal jaren van zelfpijniging in deze hopeloze en onbeantwoorde liefde en de daarop volgende zelftroost door nachten en dagelang door te feesten en drugs te gebruiken, wilde ik weg van hem, de stad en het leven waarin ik vastzat. Ik was vastbesloten om te gaan studeren, ben naar de andere kant van het land verhuisd om daar een taalstudie te doen; een uitvlucht. Ik vond een deeltijdbaan, kamer en mezelf weer een beetje terug. So far, so good. Tot dat ik mijn baan in deze stad ook verloor, ook weer omdat ik niet goed functioneerde; een deuk in mijn zelfvertrouwen, opnieuw. Toch wilde ik doorgaan met de studie om mijn leven 'meer inhoud te geven en leuker te maken'; inmiddels had ik in het studentenhuis wat vrienden gekregen en had ik de vreemde stad me eigen gemaakt, dit was een goede ervaring. Maar goed, ik verloor dus wel mijn baan. Nog steeds was ik bezig met het verwerken van de ex-ervaring en nog steeds wilde ik hem vasthouden. Ik wilde niet terug naar mijn oude leven om te vervallen in baantjes die niet bij mij pasten en waarin ik ook niet functioneerde; die studie moest dus doorgaan. Ik had in de plaats waar ik vandaan kwam incidentieel (twee avonden) in het geheim gewerkt als prostituee in een club omdat ik korte tijd de huur bij elkaar moest verdienen en omdat het mij spannend leek. Toch hield ik het na twee nachten in een club voor gezien omdat ik kennelijk niet gemaakt was voor dit vak, ik voelde me te zeer betrokken bij de mannen waarmee ik naar bed ben geweest; beleefde alles - ook de sex- heel bewust (ook de orgasmes) terwijl ik erg veel had gedronken, kon me helemaal niet 'afsluiten' zoals veel prostituees dat schijnen te kunnen en voelde me eenmaal thuisgekomen diep treurig; ik voelde me smerig en van mezelf vervreemd. Toch besloot ik me, na het verliezen van mijn baan in de stad waar ik was gaan studeren opnieuw bij een club aan te melden. Het gekke was dat ik van mezelf vond dat ik 'harder' moest worden, mezelf moest leren staande te houden in de 'harde, boze wereld' en de club stond voor mij op dat moment voor die hele wereld. Het leek bovendien alsof ik door het mezelf prostitueren een verbintenis voelde met mijn fatale liefde, het was een soort liefdesdaad; heel verwrongen allemaal. Uiteindelijk heb ik het ook bij die club maar een paar avonden volgehouden. Ik ben in totaal met 5 mannen naar bed geweest, maar kon mij niet handhaven. De meisjes waren haatdragend en de hele kleverige, vieze, ranzige sfeer van de club kon ik niet verdragen; de clubeigenaar raadde me aan om ermee te stoppen (weer een ontslag, maar dit keer wel een welkome bevestiging van wat ik niet ben of kan). Terug in het nu; 2009. Het gaat nu goed met mij, ik heb die desbetreffende studie niet afgemaakt, maar ben door een beetje geluk, de nodige cursussen en een andere opleiding, toch goed terecht gekomen. Heb een switch gemaakt en werk nu in de creatieve sector, waarin ik beter tot mijn recht kom en waaraan ik veel voldoening beleef. Ik heb inmiddels een relatie met een ontzettend lieve jongen, waarmee ik samen woon; mijn grote liefde. Toch draag ik deze geschiedenis met mij mee; soms kan ik er niet van slapen en vaak ben ik in gedachten en ik voel me een bedrieger; dit geheim vreedt aan mij. Zijn onvoorwaardelijke liefde en integriteit doen mij soms pijn omdat ik soms het gevoel krijg dat ik hem niet verdien, dat ik hem een wassen neus voorhoud. Het verlangen om het hem te vertellen, om hem deelgenoot te maken, is heel groot, maar ik ben bang voor de gevolgen, om hem te kwetsen, om hem teleur te stellen; om (ik vermoed) hem levenslang teleur te stellen in de liefde en mensen in het algemeen; hij is gevoelig en zelf ook gekwetst door de liefde, het leven. Ik weet niet of hij mij zal verlaten, of hij het kan verdragen. Ook weet ik niet of hij het aankan om het beeld dat hij van mij heeft, bij te stellen naar een minder lieve, fraaie waarheid. Ik kan het hem niet vertellen, wil mezelf en hem sparen. Ik heb dit geheim gedeeld met een eerder vriendje, hij heeft mij daarna verlaten. Ik ben heel blij dat ik het geheim nu een beetje van me af heb kunnen schrijven, maar het blijft aan me trekken; het schuurt aan me van binnenuit. Misschien zijn er anderen die zich herkennen in mijn verhaal?
|
