| Geschreven door Beer, Op 21-09-2009 14:58 |
|
|
Mijn vrouw en ik zijn nu ruim 13 jaar bij elkaar, waarvan we er 10 zijn getrouwd. Voor ons beide was dit de eerste serieuze relatie, en vanaf het begin af aan zijn we 100% voor elkaar gegaan.
Nu echter, 13 jaar later vraag ik me af waar de liefde is gebleven. We hebben het gezellig hoor, de relatie die we met elkaar en onze 3 kinderen hebben is prima, maar....
Ik mis de warmte en de aandacht van vroeger. En dan bedoel ik de kusjes de knuffeltjes en de "kleine" dingen die laten zien dat ze je "leuk" vind.Sex hoort daar natuurl;ijk ook bij, maar op dit moment is dat niet wat ik het meeste mis. Sex is nooit echt heel belangrijk geweest voor mijn vrouw, maar in de eerste jaren van ons huwelijk had ik absoluut niets te klagen. De kwantiteit was misschien iets minder, maar de kwaliteit was geweldig.
Als ik nu kijk hoe onze relatie eruit ziet, dan zie ik meer een broer en zus dan een man en een vrouw. Ik ben zeer aanhankelijk en geef dan ook regelmatig een kus een knuffel en andere signalen dat ik graag dicht bij haar in de buurt wil zijn. Vaak wordt ik dan ontweken met een opmerking van moet dat nu ik moet nog ... en he laat me toch even ik wil dit of dat nog doen.
Afgezien van bovenstaande komt er dan nog bij, dat dergelijke attenties van haar kant volledig uitblijven. De keren dat ik wordt uitgenodigd tot intimiteit, is het als ze het koud heeft in bed, en dan mag ik haar komen opwarmen. (En vooral niets meer)
Als we het dan over de seks hebben, op dit moment een totaal dieptepunt. Mijn vrouw was altijd al iemand die behoorlijk moest "voorgloeien" en daar heb ik helemaal geen moeite mee. Massage olietje erbij en dan alles uit de kast halen om samen te genieten van voorspel en alles wat erna komt. En als ik het over mezelf mag zeggen, ik ben behoorlijk geduldig als het om voorspel gaat.Tegen woordig echter is het, als ik al aan enige intimiteit toekom, luister eens, we gaan niet Vrijen hoor. Daar zit je dan, met een gevoel van verlangen naar een ijskoude vrouw te kijken die zeer ondubbelzinnig aangeeft dat ze liever heeft dat je van haar afblijft. Uiteraard met de daarbijhorende opmerjking "je moet je niet afgewezen voelen hoor, ik heb hier nu gewoon geen behoefte aan".
Helaas is het foute boel als ik haar vraag waar ze dan wel behoefte aan heeft. Dan ben ik plotseling het "gefrustreerde mannetje" dat niet genoeg aandacht krijgt.
Na ongeveer 1,5 jaar (zolang duurt dit nu ongeveer) begin ik behoorlijk moe te worden van deze relatie, maarja we hebben een gezin met 3 kinderen en ik wil echt vechten voor mijn relatie.
wie o wie heeft raad of wat dan ook voor me ??????
|
