| Geschreven door Sterretje, Op 21-09-2009 18:09 |
|
|
oh cliché... ik ben dus verliefd op de beste vriend van mijn vriend.
Mijn vriend en ik zijn nu reeds 4jaar samen en het gaat het laatste jaar alleen maar bergaf... Ik probeer steeds maar weer te denken van "het zal wel beteren", maar dat doet het niet...
Gedurende die 4jaar spraken we soms eens af met zijn kameraden (wonen zo ongeveer allemaal de andere kant van het land) en vanaf de 1e keer dat ik hem zag was ik al verkocht...
Maar dat ga je blokkeren... van nee dat mag niet, dat kan niet, is wel de beste vriend van, wees nou 'ns braaf en vecht daar tegen...
En toch, iedere keer dat ik 'm zie is het weer als die eerste keer dat ik hem zag... zo'n een gevoel van ik-ben-geraakt-door-de-bliksem-en-kan-met-niet-meer-verroeren...
De laatste weken hebben we elkaar meer gezien, wel steeds in het bijzijn van mijn vriend nog...
En het gevoel wordt steeds sterker... Vechten heeft absoluut geen zin meer, want het gevoel wint toch...
Ik heb zo'n angst om er iets van te zeggen.. Ik weet ook niet of hij hetzelfde voelt voor mij...
Heb meestal wel het gevoel van wel omwille van de reacties die hij me geeft en de interesse in alles wie ik ben en wat ik doe... (niet gewoon over koetjes en kalfjes of oppervlakkig)...
Maar dan bedenk ik mij dat het ook kan zijn dat ik dat zo zie omdat ik het zo wíl zien...
Ik weet dus niet wat doen: zeggen of niet??? met het risico dat ik dan eventueel ook de vriendschap verlies...
wat denken jullie?
|
