| Te gefrustreerd voor woorden |
Ben geen onaantrekkelijke vrouw van 39 met een latrelatie. Samenwonen heb ik afgezworen. Lijkt wel of ik in mijn tweede jeugd zit, wil met alle mannen die ik tegenkom sex, dat weten ze uiteraard niet maar daar denk ik wel aan als ik ze zie. Mijn vriend wil helemaal niks van me, af en toe een knuffeltje kan er nog net vanaf. Eigenlijk begin ik knap gefrustreerd te raken. Weet me geen raad, zou een moord doen voor een lekkere kuspartij met een vreemde. Weet niet hoe ik het aan moet pakken, wil geen relatie met iemand anders. Zit af en toe te denken om van baan te veranderen in de hoop daar een leuke vent tegen het lijf te lopen, op mijn huidige werk is het niks nl. Waarom is het allemaal zo ingewikkeld, waarom kan je niet gewoon tegen een voorbijganger zeggen: zullen we kussen? Heb geen zin in allemaal rompslomp. Denk wel dat ik vreemd zou kunnen gaan, vind dat ook een beetje de schuld van mijn partner, hij weet hoe ik erover denk, maar denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Ik wil zo niet oud worden, heb heimwee naar vroeger. Heb het gevoel dat het klokje maar doortikt en dat ik straks oud en verlept rondloop te balen als een stekker. Hoef geen politiek correcte adviezen over spanning in mijn relatie opbouwen ofzo want dat gaat er niet meer van komen.
|
