| Een baby? Neen dank je. En leer er mee leven. |
Hey iedereen, Eerst en vooral wil ik even duidelijk maken dat ik via deze weg eindelijk mijn hart eens kan luchten. met deze tekst wil ik echt niemand op de teentjes trappen, alhoewel ik goed besef dat ik voor sommigen ( en dan vooral aanstaande moeders en dergelijke) eerder hard kan klinken. Beste dames, ik hoop dan ook dat indien jullie reageren, jullie dit op een een respectvolle manier zullen doen. Ik ben een jonge twintiger en heb een langdurige relatie met mijn vriend W, die een jonge dertiger is. En net zoals elk jong samenwonend koppel hopen de schoonouders dat er binnen korte tijd kinderen van zullen komen... nu, daar wringt bij mij het schoentje, want... *Haalt diep adem* Ik heb helemaal niets, maar dan ook niets met baby's.En dat is dan nog netjes gezegd. Begrijp me aub niet verkeerd, ik ben geen kinderhater, integendeel, ik werk als kleuterjuf part time met kinderen van 4 jaar, en als zorgleerkracht part time met oudere kinderen die het wat moeilijker hebben om goed te presteren op school. Ik hou van mijn job en zou echt door het vuur gaan voor mijn kindjes. Maar zelf aan kinderen beginnen? Neen dank je. Ik ben helemaal niet bereid mijn persoonlijke vrijheid, levensstijl, tijd, geld, en en passant de rest van mijn leven in een kind te investeren. Ik en mijn vriend hebben hier al lange gesprekken over gevoerd en zijn het er over eens dat we om praktische en ethische redenen gewoon geen kinderen willen. Jammergenoeg is dit nog zo'n taboe... ik word er gek van. Al die grote, ronde starende ogen wanneer je zegt dat je geen kinderen wil. En dan de reacties... "Zou je dan niet beter een andere job zoeken?" Pardon, maar wat mijn keuze nu met mijn werk te maken? Doe ik m'n werk minder goed omdat ik me niet wil gaan voortplanten? Of nog zo eentje "Daar ga je toch spijt van krijgen???" en "heb je daar wel goed over nagedacht?" ... Hé, wat voor een reactie zou je krijgen wanneer je dat aan een zwangere vrouw vraagt? Hoeveel ouderparen hebben ten volle nagedacht over de gevolgen die zo'n nieuw leventje heeft op hun relatie, hun leven en de omgeving? Hoeveel ouderparen hebben zich niet gewoon blind gestaard op de schattige babysnoetjes, sokjes en speelgoed zonder er goed en wel stil bij te staan wat voor een offer ze gaan moeten brengen over de komende 20 jaar? Waar ik me het meest aan erger zijn al die "moekes" en "oude wijze familieleden"die met een grote smile verkondigen dat het "wel nog zal komen", "je klok zal wel gaan tikken" en "kijk dan, het is toch ZO SCHATTIG??" Nou, neen, ik heb mijn biologische klok al lang de nek om gedraaid, bewerkt met een mokerhamer en onder 15 meter gewapend beton begraven denk ik. Persoonlijk vind ik het zo ongelooflijk denigrerend wanneer mensen m'n beslissing niet serieus nemen. Ik heb verstand, ik kan nadenken en heb er waarschijnlijk méér dan de gemiddelde mens over nagedacht, ik heb het reeds besproken met een huisarts, dus alstublieft, aanvaard het gewoon in plaats van er om te lachen. Ik barst ook niet in lachen uit wanneer het zoveelste paartje aankondigt dat "zij" zwanger zijn (alhoewel ik soms toch even op de tanden moet gaan bijten). Toegegeven, ik vind een baby best wel schattig. Maar dan op de manier waarop je een hamstertje in een dierenwinkel schattig kan vinden. Leuk om even naar te kijken, misschien ook eventjes aaien, maar langer dan 5 minuten hoeft dat niet te duren. En laat het dan ook alstublieft niet gaan huilen. En neen, ik vind het niet "schattig" of "normaal" dat men die pampers gaat verversen op dezelfde tafel waar ik aan het eten ben en vervolgens de borst er uit gaat floepen om het kind te eten te geven (ja, dit is echt gebeurd...) en maar verwacht dat iedereen dit accepteert en goed vindt WANT ze is toch een kersverse moeder??? En dan het hele zwangere gedoe, gierende hormonen, luiers, krijsen, overgeven, de bevalling... het spijt me, maar ik zie die dingen echt als iets uit een horrorfilm. Ik hoop van harte dat men vroeg of laat gewoon kan gaan aanvaarden dat sommige mensen een andere richting uit willen met hun leven. Ik hoop dat we binnenkort niet meer gaan bekeken worden als "egoïstisch", "gek" of "buitenstaanders" omdat wij beslissen géén kind op de wereld te zetten. Ik hoop dat de zielige "je gunt ons geen kleinkinderen"-blik uit de ogen van de (schoon)moeders zal verdwijnen. Ik hoop dat het meerwaardegevoel dat sommige (eigenlijk een heleboel...) moeders tegenover bewust kinderloze vrouwen hebben ook verleden tijd zal zijn (genre "maar ja, jij snapt dat niet, jij hebt immers geen kinderen..."). Begrijp me niet verkeerd, ik kan enkel respect opbrengen voor vrouwen en mannen die alles wél goed overdacht hebben, die zichzelf dag in dag uit geven voor hun kinderen en die weten waar ze aan begonnen zijn, maar ik ben het zo ongelooflijk beu om als "raar" of zelf "minder vrouw" te worden aanzien omdat ik bewust gekozen heb die opofferingen niet te gaan maken.
|
