| Geschreven door tjeez, Op 21-10-2009 02:04 |
| Aantal keer gelezen: 1022 |
|
En die heb ik niet gehad. Dus nu koester ik gevoelens tegen alle moederfiguren die ik tegen kom, probeer ze te manipuleren en doe mijn uiterste best om dat stukje moederliefde en gekoesterd te worden te voelen, wetende dat het nooit genoeg zal zijn. Ik ben een bodemloze put, want alle knuffels in de wereld zijn niet genoeg. Voel me op zulk soort momenten net een klein kind en ik hou van die aandacht. Het gaat zelfs zo ver dat ik ouders van vriendinnen inpalm en alle geheimen doorspeel, waar hun dochter mee bezig is, om maar aardig gevonden te worden en om een knuffel te krijgen. Morgen zie ik een vriendin, die ik eigenlijk als moeder beschouw en ik weet van mezelf zo hard dat ik haar nodig heb. Ik wou dat het ophield, want ik ben claimerig, jaloers en doe er echt alles aan om haar bij me te houden. Bij afscheid nemen ga ik altijd huilen. Het allerliefst zou ik haar nooit meer loslaten en me aan haar benen vastklampen en zeggen dat ze nooit meer weg mag. Ik ben zo nerveus als wat. Ik kan niet slapen, niet eten, als ik droom, droom ik over haar. Voordat ik ga slapen, hou ik mijn kussens vast en doe ik net of zij het is. Ik ben bang voor mezelf. Ik behoor tot de volwassenen, schaam me dood dat ik me als een klein kind gedraag. Aan de andere kant wil ik er ook niet van af, want ik vind het heerlijk als ze me een klein kind noemen of een puber of sussen. Als ze boos op me worden, stort mijn wereld in. Net als vanavond. Dan heb ik zin om heel erg boos te worden en de relatie stuk te maken. Ik ben best wel onzeker en ben bang dat iedereen tegen me is, dus zo\'n klap komt hard aan. Ik denk altijd: hou me vast, hou me gewoon vast. Laat mijn hoofd op je schouder rusten, vertel me dat alles goed komt, ik heb die liefde en aandacht nodig. Maar in plaats daarvan blijf ik stoer en een rebelse puber. Ik mis een moeder. En ik kan er niet mee omgaan. Vrouwen boven de veertig, pas op.
|
