| Life is a bitch! |
Ik ben 27 jaar, heb al 12 jaar een relatie, ben ruim 5 jaar getrouwd en heb een zoontje van 3 jaar...Ik heb een heerlijke baan en een leuk huis, leuke vrienden. Niks aan de hand zou je denken. Daarbij komt dat ik nu al 2 keer vreemdgegaan ben. Eerste keer in het begin van mijn relatie, ik was toen 16 jaar. Laatste keer, zo\'n jaar geleden en dat heeft zo\'n 8 maanden geduurt. Ik ben namelijk stapel verliefd op mijn collega. Ik hou van hem, hij is een geweldige man. Hij is alles wat mijn man niet is. Begripvol, teder, lief, complimenteus...Wij voelen elkaar geweldig aan, zoiets heb ik nog nooit bij iemand gehad. Hij is een echt soulmate. En hij voelt het ook zo. Alleen hij is ook getrouwd en heeft 2 kinderen. We hebben dus een stiekeme relatie van 8 maanden gehad. Maar sinds 3 maanden heeft hij de knoop doorgehakt en kan hij het niet meer. Hij kan het niet meer tegenover zijn vrouw en kinderen. Wat logisch is en daar heb ik alle begrip voor. Ik mis hem intens en ik heb het er heel moeilijk mee. Mijn relatie met mijn man gaat het laatste jaar ook niet zo goed. Natuurlijk mede door mijn affaire. Maar ook omdat ik mezelf aan het ontwikkelen ben. Dit is in werking gezet door mijn affaire. Mijn soulmate heeft mij in laten zien dat ik toch niet helemaal gelukkig in mijn relatie ben. Mijn man is zeer denegerend en dominant en ik liet me al die tijd onderdrukken. Maar nu niet meer en dit vormt een probleem. Ook ben ik erachter gekomen dat ik meer liefde, tederheid, zachtheid en gevoel verlang. Knuffelen, zoenen, de liefde bedrijven. Dit vind ik niet bij mijn man. Hij fantaseerd over andere vrouwen tijdens de sex. En dit is mijn fout, ik heb dit toegelaten. Maar nu zie ik het anders en wil dat niet meer. We zijn ook weleens naar parenclubs geweest en hebben weleens een trio gehad. Ik dacht dat we het helemaal gevonden hadden. Liefde voor elkaar en toch sex met anderen kunnen hebben. Maar mijn mening daarop is bijgedraaid, alleen bij mijn man niet. Ik kan ook niet meer tegen dat denegerende gedrag van hem. Hij is zo jaren 50. Kort gezegt, ik kan mezelf niet zijn! En ik begin steeds meer een hekel aan hem te krijgen. Aan zijn persoonlijkheid. Hij is dominant, denegerend en verschrikkelijk arrogant. Ik heb daar altijd doorheengekeken, maar nu kan ik dat niet meer en irriteerd het me. Ik weet niet zo goed wat ik moet... Ik maak zoveel door op het moment, zoveel gevoelens, zoveel dingen die door mijn hoofd gaan. Moet ik einde maken aan mijn relatie? Of is er nog hoop? Maar zoals het nu doorgaat kan het niet. En verklaart het feit dat ik al meerdere keren vreemd ben gegaan dat ik eigenlijk niet genoeg van hem hou? Of ben ik gewoon zo, ben ik een slecht persoon. Ik vind het zo moeilijk om er met hem over onze relatie te praten. Hij is verbaal heel sterk en lult me zo onder de tafel. Dus ik moet echt weten wat ik wil voordat ik met hem kan converseren. Als we geen kindje hadden gehad, dan had ik allang een time-out genomen. Ik wil me gewoon niet langer laten onderdrukken en zijn wie ik ben. Doen wat ik wil. En ik wil trots zijn op mijn man en niet alleen negatief over hem praten...Maar zal ik daar ooit in slagen of is hij gewoon zoals hij is en past hij niet bij mij? Zal ik hem weer gaan waarderen om wie hij is? Ik heb altijd gezegd dat ik een hekel heb aan arrogante mensen en nu ben ik er met 1 getrouwd! Ik heb dat nooit zo gezien, maar doordat ik nu aan het ontwikkelen ben draait dat bij en bevestigen mensen om me heen het ook steeds meer. Of ik luister er nu pas naar. Wat moet ik nu? Ik ben radeloos. Ik weet het niet meer....
|
