| Grijze wolken met roze vlekjes |
Sinds een paar maanden heb ik een relatie met een geweldige, lieve man. Hij is wat jaren jonger ( midden 20, ik ben vooraan de 30). Ik heb een roerig, moeilijk leven gehad en probeer mijn leven op poten te krijgen. Momenteel arbeidsongeschikt thuis, net verhuisd en het gaat beter met me dan ooit. Afgelopen week ben ik erachter gekomen dat ik de pil een flink aantal dagen vergeten ben. Sex gehad tijdens mijn meest vruchtbare dagen, dokter gebeld en al was het aan de late kant, toch voor de zekerheid de morning afterpil geslikt. Deze stap voelde al heel dubbel. Ik heb een kinderwens, maar schiet tussen ratio& emotie. Iedereen om me heen is zwanger, zwanger geweest of bezig met zwanger worden. De kans dat ik zwanger ben is groot, ik moet alleen nog een week wachten voor ik weet of ik ongesteld word of niet. Gisteren mijn geliefde per telefoon toch maar ingelicht ( hij woont in een ander gedeelte van het land) nadat ik al heel de week in diepe stress verkeer. Zijn reactie was begrijpelijk, hij wil dit niet, niet nu en al zeker niet op deze manier. Ik ook niet. Ik wil stabiliteit, financiele basis en we zijn nog maar zo kort samen, ik wil van en met hem genieten. Maar toch.. De kans is aanwezig dat ik zwanger kan zijn. Hij is erg duidelijk in zijn standpunt, hij wil het niet. Mocht ik zwanger blijken, dan wil hij een abortus. Ik roep dat ook, maar tegelijkertijd...zijn er kleine roze spetters te vinden in mijn grote grijze donderwolken. Ik weet het gewoon niet. Het is nog te vroeg om echt een keuze te maken, maar het laat me niet los. Ik kan gewoon zwanger zijn, iets wat ik graag zou willen. Maar wil ik dat nu? En wat betreft mijn leeftijd, ik val steeds meer in de grote risicogroep.. Nu is beter om een kind te krijgen dan over 2 jaar..Das geen reden om het niet af te breken, maar ik weet het gewoon echt niet. Ik weet niet of ik het aankan om een zwangerschap af te breken. Hoe maak je in godsnaam een keuze tussen wel/niet? Ik ben al zo slecht in doen wat mijn hart me ingeeft, ik laat me beinvloeden door anderen omdat ik mezelf vaak niet durf te uiten, durf te zeggen wat ik er écht van vind. Een kind in deze situatie is niet handig, niet makkelijk, niet eerlijk tegen over het kind. Ik wil een kind op de manier die voor mij het beste lijkt, onder andere voorwaarden. Maar tegelijkertijd denk ik ook dat mocht dit \'eitje\' de morning afterpil overleven, het misschien ook zo moet zijn. Dingen gebeuren toch niet voor niks? Ik weet niet eens waarom ik dit hier schrijf, een chaotisch verhaal waarin ik niet eens alles kan noemen wat me allemaal bezighoudt. Ik hoop zo dat ik ongesteld word, dat de paniek en tranen hierna ophouden. Hij is niet het type dat wegloopt voor zijn verantwoording, maar een baby betekend wel het einde van onze relatie, vermoed ik. Ik wou dat iemand me kon vertellen wat goed was. Ik heb me verdiept in abortus, heb verhalen gelezen en heb het in mijn directe omgeving meegemaakt. Ik heb een hoge kwetsbaarheid, ergens denk ik dat als ik het zover laat komen , ik er heel moeilijk bovenop kom. Een abortus overwegen is net zo moeilijk als een baby overwegen. Beide opties zorgen ervoor dat mijn leven compleet zal veranderen. Ik weet het gewoon niet. Ik kan momenteel niks anders doen dan afwachten en hopen dat het goed afloopt, dat ik ongesteld word en dat ik meteen overstap op de nuvaring om dit soort stress in het vervolg te voorkomen. Mijn broertje heeft me woensdag gebeld, hij en zijn vrouw hebben anderhalf jaar geprobeerd een baby te krijgen en zijn nu zwanger, na de 1e keer icsi-ivf.. Ik heb zo gehuild toen ik het hoorde, hij denkt van blijdschap voor hen maar hij moest eens weten. Gisteren belde hij weer, een uur lang vol emotie over zijn aanstaande vaderschap. Hoe dat voor mij moest voelen, want tja, hij weet dat ik een kinderwens heb, niet meer een van de jongsten ben maar dat hete r relationeel gezien voorlopig niet in zit. Ik kon hem niks vertellen. Heb wel gezegd dat \'mocht ik nu zwanger raken, ik zou overwegen om het af te breken\" Iets waar hij het heel moeilijk mee heeft, gezien hun pogingen om zwanger te raken. Hun baby wordt geboren rond de tijd dat een eventuele baby nu van mij ook zal worden geboren...In het gezin van herkomst van mijn vriend worden ook 2 baby\'s verwacht, hij vindt dat fantastisch, wil zelf ook graag kinderen maar niet nu. Misschien allemaal paniek en spookgedachten bij mij, misschien allemaal te voorbarig want ik weet nog van niks. De kans is er, maar 100% niet. Ik kan niks anders doen dan wachten... Ik voel me vreselijk en ik weet het gewoon echt niet meer. Wat is wijsheid, wat is goed..ik weet het niet.. Bedankt voor jullie luisterende ogen ...
|
