| Geschreven door amiss, Op 01-11-2009 20:49 |
|
|
in 1999 heb ik een abortus gehad. Ik had al een aantal jaren een relatie, die niet gezond was. ik wilde graag een kindje; Ik denk, vanuit een jeugdig romantisch idee: de baby zou mijn relatie met mijn 12 jaar oudere vriend verbeteren en ik zou een jonge moeder zijn, 25 jaar. Aan de andere kant wist ik ook dat mijn vriend niet eerlijk met mij was en een stem in mijn hoofd zei mij, dat er iets ergs moest gebeuren om uit deze relatie te komen. Om mij heen waren er een aantal meiden, die een abortus hadden ondergaan het leek wel een mode. Toen bleek ik zwanger te zijn eindelijk!! ik belde mijn vriend en hoopte dat mijn droom werkelijkheid werd en dat hij mij eindelijk zijn liefde zou verklaren. Dat viel tegen hij zei \\\'shit\\\', vroeg mij wat ik wilde doen en ik zei Abortus. Ik was maar net een paar weken zwanger en kon dus een overtijdsbehandeling krijgen. Ik heb een afspraak gemaakt en heb er zonder er ook maar met iemand over te praten, zelfs mijn ouders, zussen niet! Ik ben naar Amsterdam gegaan. Heb mijn verhaal afgedraaid, geen goede relatie, jong, geen vaste baan etc. Ik herinner er niet heel veel van maar ik was, denk erg overtuigd van mezelf! Ik ben behandeld en naar huis gegaan. Na een week heb ik mijn vriend weer gezien en ik heb het uitgemaakt. De tijd ernaar was erg verwarrend. Ik ging veel uit, dronk veel, erg sletterig gedrag. De afgelopen jaren, heb ik in principe met mijn beslissing kunnen leven. Ja aan de ene kant had ik graag een kind gewild, maar ik weet niet of ik het had aan gekund om in mijn eentje een kind op te voeden. Ik had toen der tijd alleen maar losse baantjes en wist absoluut niet wat ik wilde. Als ik daarover nadenk dan denk ik dat ik de juiste beslissing heb genomen, want ik wil graag een kind dezelfde kansen geven, die ik heb gehad. Ik denk wel dat achteraf gezien, dat ik heb gedacht, dat of ineens alles goed zou komen met die waardeloze vriend van me of dat ik iemand anders zou ontmoeten. Nu 10 jaar verder heb ik alleen maar relaties gehad die nooit ergens op uit zijn gelopen. Ik worstel aan de ene kant met mijn biologische klok, alhoewel ik een fijn leven heb en ondertussen financieel goed voor mezelf kan zorgen. Daarnaast worstel ik erg met het feit, dat ik het niet aan mijn ouders heb verteld. Ze hadden me waarschijnlijk gesteund, maar aan de andere kant, denk ik dat ik het toen niet heb verteld, omdat ik lang heb geworsteld, daarvoor en daarna om onder de ouderlijke greep van met name mijn moeder uittekomen, en ik wil hun, die vandaag geen kleinkinderen hebben verdriet doen. maar waarom heb ik het dan zo moeilijk met mijn geheim ten opzichte van mijn ouders?
|
