| Mijn dubbelleven |
Dit gaat een lang verhaal worden, maar het moest er een keertje uit! Een tijd terug heb ik een tijd lang in het buitenland gestudeerd. Daar ik al een tijd lang een relatie heb en in de tussentijd mijn vriendin ook meerdere malen voor langere tijd naar het buitenland was gegaan, dachten we daar nu wel weer goed uit te kunnen komen. Het enige verschil was nu, dat ik dit keer naar het buitenland ging en niet zij. Mijn avontuur vond plaats in één van de grootste en populairste steden in Europa. Zodoende was er dus ook een grote groep zogenaamde buitenlandstudenten waarmee ik in een groot studentenverblijf woonden. Toen we na een paar dagen al een zogenaamde meeting hadden voor exchange students gebeurde er iets waarvan ik tot op dat moment nooit had gedacht dat het had kunnen gebeuren. Bij aankomst met een daar al ontmoette vriend, zagen wij direct één van de mooiste vrouwen die we tot nu toe in ons leven gezien hadden (in reallife uiteraard). Mooie donkere blonde haren met fel blauwe ogen. Het was die avond heel gebruikelijk dat iedereen zich aan iedereen voorstelde om zo natuurlijk mensen te leren kennen. Ik ben daar niet altijd even goed in en zeker niet als het dan ook nog eens mensen zijn die werkelijk uit ieder land in Europa kwamen, behalve uit Nederland! Niet dat ik mijn talen niet spreek, integendeel, het is meer een soort verlegenheid. Toen ik dus later op de avond die vriend was kwijt geraakt, liep ik even naar een sigarettenautomaat in een kroeg verderop. Daar kwam ik toevallig een ook een student tegen, die sigaretten ging halen en eigenlijk bij ons hoorde. Daar het weer het nog toe liet, stonden we een tijdje buiten te roken toen plotseling diezelfde vrouw aangelopen kwam. Het bleken vrienden van elkaar te zijn en studeerden aan dezelfde universiteit in een niet nader te noemen land. Dit stomme toeval veranderde ineens een hoop. Vanaf de eerste seconde dat we elkaar aankeken, leek het of mijn hart oversloeg. Een gevoel dat ik tot dan toe nog nooit had gevoeld. Ze stelde zich bijzonder vriendelijk voor en we raakten vrij snel in een gesprek verzeild. Over mijn relatie, over haar onlangs mislukte relatie en ga zo maar door. Na een X aantal biertjes besloot ik maar richting huis te gaan zonder nummers of iets dergelijks uit te wisselen maar nog altijd met een heel vreemd gevoel. De volgende dag kwam ik haar en haar vrienden weer tegen en vooral haar vrienden vroegen gelijk al wat er aan de hand was. Ze vond me namelijk een erg leuke jongen en dat was bij haar nogal uitzonderlijk daar ze schijnbaar altijd heel kieskeurig was (Zo was haar ex, een in haar land bekende sporter). Ik was zelf erg verbaasd en geloofde het verder ook niet. Naïef als ik was, werd na verloop van tijd het contact tussen ons steeds intensiever. Van heel de dag door smsen en ´s avond een hapje en een drankje tot diep in de nacht msnen met elkaar. Het gebeurde ook steeds vaker dat we elkaar ´toevallig´ tegenkwamen. Verder gebeurde er eigenlijk nooit wat bijzonders tussen ons. Geen verleidings acties, althans dat heb ik nooit zo gemerkt of ervaren. We zaten gewoon echt op één lijn wat een hoop zaken betreft, alsof ik een soort soulmate gevonden had. Een kleine 3 weken later was er op de school een groot feest voor ons studenten. Na de hele avond door flink door gedronken te hebben, besloten na afloop richting het studentenhuis te gaan om bij haar in de kamer nog even door te gaan. Daar we met een grote groep waren, leek me dit een goed idee en zag er verder ook niets achter. Eenmaal aangekomen waren er alleen vrienden van haar. Toen het licht begon te worden, vertrokken die allemaal en na nog even gebleven te zijn, viel ik daarna als een blok in slaap naast haar. De middag was al aangebroken toen ik weer wakker werd en vond het natuurlijk een uitermate vreemde situatie. Ondanks onze enorme kater gebeurde er het één en ander wat eindigde in een grote vrij partij. Eenmaal weer terug in mijn kamer voelde ik me eenerzijds verschrikkelijk schuldig maar anderzijds een soort fijn gevoel. Ik kon het gewoon niet onder woorden brengen. Ik merkte dat we er beide een vreemd gevoel aan over hielden. Binnen een paar dagen bloeide het contact echter weer op en vertelde zij haar gevoelens die ze voor me had. Ze wist dat mijn situatie een moeilijke was maar ze kon er mee leven. Dit ging zo enkele weken door waarin ik een waar dubbelleven had. Ik wilde mijn vriendin niet verliezen en ik had ook veel gevoel voor mijn andere ´vriendin` gekregen. Ontzettend moeilijk allemaal dus! Het ergste kwam nog, mijn vriendin kwam op bezoek. Hoe hard ik ook probeerde alles te verbergen, lukte dat uiteraard niet. Ik heb nooit alles in details verteld maar wel gezegd dat er een ´situatie´ was. Hoewel ze verschrikkelijk kwaad werd, kwamen we later wel tot een oplossing. Ik moest het contact verbreken en onder geen beding weer op nemen met haar. Eigenlijk het schier het onmogelijke dus Na een paar dagen met een ontzettend klote gevoel te hebben rond gelopen deed ik dus waarvan ik dacht, dat het waarschijnlijk het beste zou zijn. Ik ging voor mijn relatie en verbrak dus het contact. Althans, het liefdescontact. Het begon allemaal wel vrij normaal maar zodra we ook maar even met zijn tweeën waren, liepen de gespreken snel dood, we durfden duidelijk niet over de situatie praten. Dit resulteerde dus tot twee keer toe een flinke ruzie. Dat bracht wel een beter inzicht in de situatie. Wat haar gevoelens waren en wat de mijne waren. Het directe contact was verbroken. Toch bleven we elkaar steeds `toevallig` tegenkomen. Ik heb nooit geweten of dit nou echt allemaal toevallige ontmoetingen waren, of dat we het min of meer op zochten. Later ontstonden er ook nog wat kleine acties vanuit haar vriendinnen om ons bij elkaar te krijgen, hetgeen nooit succes had. De hele situatie werd uiteindelijk allemaal steeds vreemder. Van hele aardige momenten, tot vreemde ruzietjes of van totaal negeren om dan weer eens heel leuk en vriendelijk te smsen of msnen. Ik heb dit nooit goed kunnen plaatsen. Was dit vanwege haar tegenstrijdige gevoelens of had het andere redenen? Het is nu al een tijd geleden maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet de Wat nou als?..vraag stel. Wat als ikach, het maakt nu verder ook niets meer uit. Uiteindelijk heb ik mijn relatie nog kunnen redden maar het kost ons beide veel moeite merk ik. Ze weet ook nog niet eens 1% van wat er allemaal voorgevallen is denkt nog altijd dat ik nooit meer contact had met haar. Nogmaals, het is een tijd geleden maar het lijkt nog wel eens tussen ons in te staan. Mijn vriendin zegt er nooit meer wat over en weet ook helemaal niet dat ik nog dagelijks over nadenk. Het contact met de andere is nu wel zo goed als verbroken. Af en toe ineens een mailtje, verder gaat het niet. Ik besef dat ik in deze hele situatie een grote lul geweest ben en niet één maar misschien wel twee mensen heb gekwetst. Eens krijg ik de rekening voor deze situatie, alleen wanneer is de vraag..
|
