| koel |
Zoals mijn schuilnaam al zegt, ik ben gelukkig. Gelukkig met vrouw, 3 kinderen, werk, huis, etc etc. We hebben het goed voor elkaar. Kunnen luxe leven. Alles is prima. En toch zit er al die tijd: al zeker 25 jaar dat ik mijn vrouw ken, iets te vervelen. Mijn vrouw is zo ontzettend onderkoeld. Er gaat geen hartelijkheid van haar uit. Ze kan alles wat ze doet goed, zelfs uitstekend doen. Maar het is allemaal zo passieloos. En ik heb het daar moeilijk mee. Ze kan zich nooit laten gaan. Misschien stoot dit mensen af. Ze heeft helemaal geen vriendinnen. Ze onderneemt nooit wat met familie (ook zo koel, trouwens) of relaties. Ik heb jaren geleden een weekeind met collega\'s gehad. En zoals dat gaat, drink je wat aan de bar. Je babbelt wat vrijer en anders. En uiteindelijk bleef ik samen met die, erg sociale, maar verder niet zo speciale of aantrekkelijke, vrouwelijke collega over. Dat was een verademing om te kunnen praten met een vrouw over alles wat mij bezighoudt. En ze reageerde op de dingen die ik zei, er was een oprechte interesse. Van leuk praten gingen we verder, het werd knuffelen. Uiteindelijk hebben we passievol gevreeën, maar geen volledige sex gehad. En ze kwam klaar, en zuchtte mijn naam!!! Dit was de klap op de vuurpijl! Dit heeft mijn vrouw nog nooit gedaan. Ze heeft nog nooit in al die jaren mijn naam genoemd. Niet in standaard situaties: ik ben pappa of vaker nog helemaal niks. Ze spreekt me zelden rechtstreeks aan, behalve om iets gedaan te krijgen van me. Dat deze, tot dan toe onbekende maar hartelijke, vrouw mijn naam noemde, was een genot op zich.
Regelmatig moet ik hier nog steeds aan terugdenken. Het maakt het gemis aan hartelijkheid van mijn vrouw wat draaglijker.
|
