| Ik zou dolgraag willen scheiden maar |
Hoi. Mijn man is een vechter, hij kent maar één manier en dat is zijn manier. Hij wil persé een dure auto en een groot vrijstaand huis. Het zijn dingen die mij niet interesseren, maar omdat hij ze zo belangrijk vindt ging ik erin mee. Mijn man is nu zichzelf langzaam van zijn familie aan het vervreemden. Mensen met een rijtjeshuis en een auto onder de tienduizend euro zijn volgens hem achterlijk. Ik word daar kwaad om. We werken ons rot en we betalen ons scheel aan zijn dure pakken, auto\'s en pda\'s, terwijl ik de kleren van mij en onze kinderen tweedehands regel of van mijn moeder krijg (die in een rijtjeshuis woont, maar wel geld heeft). Ik ben het zat. Tegenwoordig zet ik een rem op zijn uitgaven, ik geef nu behoorlijk tegengas als hij weer eens iets wil waar geen geld voor is. Ik had gehoopt dat het hielp, maar hij noemt mij nu een zeur en doet vervolgens toch wat hij wil. Vroeger waren we helemaal en hopeloos verliefd. We hebben goede jaren gehad. Waar is het misgegaan? Was hij altijd al zo, en heb ik daar overheen gekeken? Of is hij later zo veranderd in de drang zich goed voor te moeten doen? Een stukje onzekerheid misschien? Ik zou die jaren van vroeger graag weer terug willen hebben, maar als ik kijk naar de toekomst met hem dan word ik bang dat ik niets te zeggen heb over mijn dromen en wensen. Bovendien is het zo langzamerhand een bijzonder vervelende man aan het worden, hij scheldt en pocht. Misschien moet ik eens een glaasje barleduc in zijn gezicht gooien. Natuurlijk ga ik nog niet scheiden nu. De kinderen zijn te jong, mijn man zou vol het gevecht aangaan waarbij hij gaat winnen, want ik zet mijn kids niet op de waagschaal. Ik moet mezelf nog maar even opzij zetten, ik kan niets veranderen op het moment, dus ik moet genieten van datgene wat wel goed gaat. Ik heb leuke kinderen, een leuke baan en vriendinnen die ik misschien ook wel eens een keer de waarheid moet vertellen.
|
