| van vrienden naar minnaars en terug |
Mijn beste vriend was lange tijd ook mijn minnaar. Of beter: ik zijn minnares. Maar in vele opzichten leek het op een relatie en we konden het op alle vlakken goed met elkaar vinden. Bijna elke dag deden we dingen samen, van leuke dingen buitenshuis tot heel huiselijke dingen. Alleen om materiële redenen en uit plichtsbesef wilde/wil hij bij zijn vrouw blijven (lees: \'s avonds naar het echtelijke bed). Dat is zuur en werd steeds zuurder omdat hij een emotioneel appel op mij bleef doen, maar daar geen enkele verantwoordelijkheid aan wilde koppelen. Zelfs op vriendschappelijk niveau bleef het eenrichtingsverkeer. Ik werd er helemaal beroerd van, mijn zelfvertrouwen kelderde en ik kreeg problemen op mijn werk. Uiteindelijk hield ik er een heuse depressie aan over. Het was dan ook een enorme opluchting toen hij onze omgang aan zijn vrouw opbiechtte. Elk contact werd onmogelijk - aan de ene kant was ik erg verdrietig, aan de andere kant kreeg ik het gevoel weer lucht en ruimte in mijn leven te krijgen. Uiteindelijk heb ik het afgelopen jaar mijn oude vrienden hervonden en nieuwe vrienden gemaakt, mijn werk weer goed opgepakt. Dat neemt niet weg dat we soulmates gebleven zijn en elkaar stiekem hebben ontmoet, lang en veel met elkaar hebben gepraat etc. Aan de oppervlakte leek dat goed, maar het is toch zuur van ondertoon gebleven: het appel dat ie doet op mij blijft eenzijdig - zijn problemen, zijn risicobeperking, zijn vastklampen aan status gaan steeds voor wederzijdse betrokkenheid, voor genegenheid, voor geluk. Met geduld en liefde kom je ver, maar toch blijkt er een grens. Nu zijn vrouw tijdelijk in het buitenland verblijft, is hij echter helemaal over mijn grens gegaan. Hij stelde voor om gedurende deze periode \'bevriend\' te zijn en dan moest ik begrijpen dat na die periode onze vriendschap opnieuw voorbij zou zijn. Hij is absoluut geen lul in de zin dat ie een soort van serial vreemdganger is die er met mooie praatjes probeert uit te komen, maar begrijpt gewoon de basics van vriendschap niet. Vriendschap sluiten en daarin genegenheid, duurzaamheid, wederkerigheid vinden... hij ziet het gewoonweg niet (maar klaagt wel dat ie weinig of geen vrienden heeft)- ook niet dat het beledigend is om je \"soulmate\" zo te behandelen. Van een \'volwassen\' man verwacht je dat niet. En we praten en we praten maar we komen er niet uit. Toenadering zoeken en vragen, leidt het alleen maar tot scheldpartijen, meer ellende, of op z\'n best goede bedoelingen. En het lijkt wel alsof ie niet snapt dat je tijdens het praten toenadering zoekt door toegevingen te doen - dat heeft ie nooit geleerd - hij vind het gewoon niet nodig. Hoe help je iemand die je na aan het hart ligt, waarmee je een boeiende geschiedenis hebt, maar geen inzicht heeft in zijn eigen situatie én eigen handelen. Geen hulp van buitenaf wilt aanvaarden, gewone dingen onbespreekbaar verklaart en alles negatief uitlegt, nooit kansen ziet maar altijd obstakels. En wat is er mis als je de basics van vriendschap en liefde niet snapt. Ik kom er maar niet achter. Het is zo onbegrijpelijk. En intussen voel ik mij heel dom want hoe kun je van zo iemand blijven houden? toch blijven wachten... ik zal dat nooit toegeven aan mijn lieve lieve vrienden.
|
