| ziek van ellende |
Beste mensen, dit is de eerste keer dat ik mijn geheim hier opschrijf. Ik volg al een tijdje andermans geheimen, en het is daadwerkelijk heftig wat je hier tegenkomt... Maar ik heb zelf eigenlijk geen geheim. Het is meer iets wat ik kwijt moet, en wat ik niet bij iedereen kwijt kan. Het volgende is namelijk het geval: de laatste tijd voel ik me ontzettend teneergeslagen, moedeloos, gefrustreerd en waardeloos. En dit komt door verschillende samenspelende factoren. Zo ben ik studente, en heel erg dringend op zoek naar een kamer. Maar elke keer als ik naar zo\'n \'\'kijkavond\'\' ga, word ik afgewezen. En ik weet niet wat er mis met me is! Ik weet niet wat zulke mensen van me verwachten en wat ik van vreemde mensen kan verwachten. In een half uurtje is het gewoon onmogelijk om een indruk te krijgen van iemand! Ik ben ook anders dan anderen: mijn gehele denkwijze en manier van doen is anders. Mijn mening is altijd tegen de draad in en ik ben meestal erg impulsief. Ik vind dat ik zelf ook wel positieve punten heb: ik maak makkelijk contact met mensen, ik ben goed gezelschap en vermakelijk en ik ben een luisterend oor voor wie het nodig heeft. Ik heb een lieve vriend en wij hebben dezelfde vriendengroep, die in totaal bestaat uit 2 meiden en 5 jongens (inclusief ons 2). Maar twee van die vrienden maken wel eens opmerkingen tegen mij, vaak waar anderen bij zijn, die me in verlegenheid brengen of me op de kast jagen. Ze weten dat ik snel op m\'n teentjes ben getrapt, en ze vinden het heel vermakelijk enzo, maar ze begrijpen (of zien niet in) dat ze me vaak kwetsen met hun opmerkingen. En als ik er wat van zeg, dan vinden ze dat ik met niet moet aanstellen. En als mijn vriend erbij zit, zegt hij er niks van. Hij doet alsof hij het niet hoort; ik denk dat hij zo doet, omdat hij geen partij wil kiezen tussen zijn vrienden en zijn vriendin, en ook voor de lieve vrede in onze vriendengroep. En mijn vriend,,, het is zó\'n ontzettend lieve jongen... Hij komt zo niet over; naar buiten toe is het een droogkloot met zéér flauwe humor en een aparte attitude. Hij is intelligent, maar als vreemde, zou je dat niet kunnen vermoeden. Ondanks dat we veel van elkaar houden, hebben we niks met elkaar gemeen; het enige wat we delen, is onze liefde voor elkaar. De basis is onduidelijk. Ook zijn thuissituatie verschilt van de mijne: hij heeft een leuke, lieve familie, ouders met veel geld, en alles gaat hem voor de wind. Hij heeft nooit problemen, zorgen of ruzie ofzo; kortom: het perfecte leventje... Als ik mij dan naar of verdrietig voel, heeft hij dat niet echt gauw in de gaten; ik moet altijd met \'\'stille hints\'\' komen, zoals heel zwijgzaam zijn (tijdens het eten bijvoorbeeld) of heel druk bezig zijn met iets en hem ondertussen niet aankijken. En áls ie al iets doorheeft, durft ie de confrontatie niet aan. Ik merk best wel dat hij niet weet hoe om te gaan met narigheid en problemen, omdat hij ze niet kent. Dan vraagt ie zo heel voorzichtig? \'\'Ben je moe ofzo? Wat is er?\'\' En dat met zo\'n heel zacht en voorzichtig stemmetje. Dan ben ik bij voorbaat al pissed of, met de gedachte van \'he he het werd eens tijd dat je het opmerkte!\' en dan heb ik geeneens zin meer om het te vertellen. Soms ben ik ook onnodig bot tegen hem, waar ik achteraf spijt van heb. Dan vraagt ie me iets, waarvan hij sowieso al weet dat mijn antwoord \'nee\' is, en dan word ik kwaad en dan maak ik hem met stemverheffing duidelijk wat ik vind. Achteraf denk ik van: ow wat ben ik weer een bitch geweest, dit heeft ie niet verdiend... Soms ben ik bang dat hij ooit een veel leuker, liever, sexier meisje tegenkomt, en in haar ziet, wat ik niet heb. En dat terwijl hij me meerdere malen heeft gezegd, dat hij het wel voor zich ziet, dat we samen oud worden. Ik geloof hem, want ik weet dat het een ontzettend oprechte jongen is, en dat ie van me houdt... Ik zie het ook wel voor me, maar ook qua toekomst hebben we andere visies. Hij zou later wel kinderen willen; ik absoluut niet. Hij wil zich later ergens kunnen vestigen; ik wil de hele wereld afreizen. Vooral als ik \'m hoor zeggen, dat ie later kinderen wil, krijg ik een brok in m\'n keel van hier tot Tokio. Op zulke momenten moet ik gewoon bijna huilen, en dat doe ik dan ook, als ik alleen in bed lig en niemand me kan horen. Dan lig ik soms uren te huilen over alle ellende die me treft. En ik ben zó ontzettend bang dat het stukloopt tussen ons...De kans daarop is namelijk groot, maar naïef als ik ben, wil ik dit niet onder ogen zien. Ik wil van onze liefde genieten, zolang het er nog is. Alleen al als ik eraan denk dat hij over een paar jaar een leuke andere vriendin heeft, voel ik me zwaar waardeloos. Bij hem voel ik me namelijk zó bijzonder, juist omdat ik zijn eerste vriendin ben. Hij is al mijn derde vriend. Daarnaast zijn we nog beide maagd en ik wil dat graag zo houden tot ik getrouwd ben. Hij accepteert en respecteert dat ook. Dat is ook één van de redenen waarom ik zo ontzettend veel van hem hou...We zijn namelijk al meer dan 9 maanden samen. Buiten het feit om dat we een relatie hebben, zijn we ook vrienden; we kunnen samen plezier maken en lachen, en dat is ook iets wat ik belangrijk vind. Maar toch...als één aspect in het leven goed is, is er toch weer iets anders wat helemaal misloopt. En als iets geweldig is, is het vaak te mooi om waar te zijn. Het gaat bij mij toch allemaal fout, heb ik zo het gevoel...Als ik mezelf zie over een paar jaar, dan zie ik een jonge vrouw, zonder afgemaakte opleiding, zonder baan, zonder vriend/man en met niks om zich in te verheugen... Ik heb altijd het gevoel dat ik anderen teleurstel met mijn hele manier van doen... Ik heb genoeg vrienden, maar toch voel ik me niet lekker in m\'n vel, en waardeloos in vergelijking met anderen. Soms voel ik me letterlijk misselijk van ellende en frustratie en heb ik het gevoel dat ik moet overgeven of dan draait m\'n maag zich om in m\'n binnenste. Er zijn weinig situaties dat ik zonder stress leef. Ik moet m\'n kaken op elkaar klemmen om niet in huilen uit te barsten; en dat vaak in het gezelschap van andere mensen... Dit is maar een fractie van hoe ik me voel,,, ik ben blij dat ik het van me af heb kunnen schrijven en bedankt bij voorbaat de mensen die dit hebben willen lezen. Ik hoop dat er mensen zijn met begrip voor mijn situatie, of misschien tips hebben... Een lieve groet voor alle mede-geheim-hebbers, ~Somebody
|
