| Getrouwd en verliefd op mijn eveneens getrouwde buurman, tevens vriend |
Ik ben 12 jaar getrouwd met 2 kinderen en al heel lang (ruim 8 jaar!) verliefd op mijn buurman. Onze buren zijn ook onze beste vrienden. Het is echt niet zo dat ik een ongelukkig huwelijk heb. Mijn man maakt me erg gelukkig en is vreselijk lief voor mij en de kinderen en ik voel me ook lekker bij mijn man. Ook op het seksuele vlak gaat het heel goed! Daarom begrijp ik hier ook niets van! Waarom dan toch die gevoelens voor mijn buurman? Ik heb me al jaren zitten af te vragen hoe dit nou toch komt en waarom het maar niet over gaat. Ik heb me enorm verzet tegen deze gevoelens. Ik wil dit niet! Ik heb soms een bepaald leeg plekje in mijn gevoel, in mijn leven. Een stukje onbehagen, onrust, onvrede, ik weet het niet. En dat lege gevoel is weg als ik bij mijn buurman ben.. Hij heeft wel eigenschappen die ik soms bij mijn man mis, maar mijn man heeft goede eigenschappen die mijn buurman niet heeft. Mijn man is zorgzaam, lief, ingetogen, attent, teder en rustig. Mijn buurman is net even anders: veel humor, een gangmaker op feestjes, heel sociaal en behulpzaam, maar ook erg lief voor zijn gezin, familie en vrienden. Mijn buurman denkt altijd aan anderen en nooit aan zichzelf. De verliefdheid is al heel lang geleden begonnen met een paar kriebeltjes in mijn buik en ik voelde me altijd anders bij hem. Ik heb het heel lang genegeerd en er niets mee gedaan, maar ik heb het nu voor mezelf geaccepteerd en het een plekje kunnen geven. Er is in die afgelopen 8 jaar veel gebeurd. Mijn buurman is tevens een zeer goede vriend van mij geworden in de loop der jaren, omdat we samen hardlopen. Onze vriendschap verdiepte zich langzaam en mijn verliefdheid ging heel langzaam over in houden van. Er is een periode van ruim een jaar geweest dat we samen enorm veel flirtten op feestjes en elkaar \"dubbelzinnige\" sms-jes stuurden in de trant van: \"\" wij worden nog eens verliefd op elkaar\" (zei hij eens in een dronken bui), \"ik mis je nu al\" (SMS), \"gefeliciteerd, een vette natte tongzoen van je sportvriend\" (SMS), \"ik heb dit speciaal voor jou gedaan\", \"jij wilt nooit, zo vaak gevraagd\" (SMS), \"ik heb je gemist\" etc. etc. Ik was hier niet altijd open in naar mijn man toe. Niet goed, dat weet ik. En uiteindelijk was ik hierdoor op een gegeven er zo van overtuigd dat het wederzijds was, dat ik hem een keer een sms stuurde dat hij steeds in mijn gedachten was. Ik weet het, het was zo fout en ik had dat nooit mogen doen. Ik heb toen echt mijn huwelijk en zijn huwelijk op het spel gezet.. Hij reageerde daar toen in een sms heel gek op, alsof hij het niet begreep en hij grapte erover. Toen besefte ik dat ik met de billen bloot moest en ik heb hem opgebiecht dat ik meer dan vriendschappelijke gevoelens voor hem had. Hij schrok daar enorm van en hij zei tegen mij dat alles voor hem een spelletje was geweest (ook het sms-en) en dat hij altijd dacht dat het voor mij ook een spel was. Dat mijn opmerkingen en sms-jes echt waren, had hij nooit gedacht. Hij zei dat hij veel om me gaf en dat hij mij als een hele goede vriendin beschouwde, maar dat hij NOOIT zijn huwelijk op het spel zou zetten. Op dat moment was ik intens verdrietig, maar ook opgelucht dat het niet wederzijds was. Ik heb heel veel liefdesverdriet gehad, maar ook heel veel schuldgevoel en schaamte gehad naar mijn man en mijn buurvrouw. Wat bezielde me op dat moment in godsnaam? Waar was ik mee bezig? Ik was bezig twee gezinnen kapot te maken! Ik was vertroebeld door mijn verliefdheid, dacht niet meer helder na en heb iets gedaan wat ik nog steeds beschouw als de grootste fout van mijn leven! Verliefd worden op iemand anders kan iedereen overkomen, maar wat doe je ermee? Ik ben nu op dit moment mijn buurman zo dankbaar dat het gevoel niet wederzijds was en dat er niets tussen ons is gebeurd. Wel is het zo dat ik nog steeds niet snap waarom hij zo ver is gegaan in het \"spelletje\" tussen ons van sms-en en flirten. Hij is wel iemand die heel veel flirt met vrouwen en hij is erg geliefd bij vrouwen. Hij geeft vrouwen heel vaak het gevoel dat ze bijzonder voor hem zijn. Een vervelende karaktereigenschap die mijn man totaal niet heeft! Ik had dus beter moeten weten, achteraf... Ik heb ook tegen hem gezegd dat ik hem daarom wel verfoei en ik snap dat ook nog steeds niet helemaal. We hebben er samen nog 1 keer over gesproken en we zijn gelukkig nog steeds hele goede vrienden. Ik heb tegen hem gezegd dat ik het boek wil sluiten, dat ik spijt heb van mijn daden en het er nooit meer over wil hebben met hem en dat hij mij nooit mag vragen wat mijn gevoelens voor hem zijn. We hebben elkaar beloofd hier nooit met iemand over te praten, omdat dan onze vriendschap voorbij zal zijn en dat willen we beiden niet. Onze vriendschap is ons erg dierbaar. Hij heeft tegen mij gezegd dat ik veel voor hem beteken als een goede vriendin, maar niet meer dan dat. We zijn nog steeds goede vrienden, alleen is het flirten via de sms wel helemaal voorbij. Soms mis ik dat enorm, maar ik weet dat dit wel het beste is. Ik had gehoopt dat mijn liefde voor mijn buurman wel over zou gaan, nu ik weet dat het niet wederzijds is, maar niets is minder waar. Ik hou nog steeds heel veel van hem en het is nu al 5 maanden geleden dat ik het hem opbiechtte. En als ik hem niet zie,mis ik hem enorm en als ik hem wel zie, voel ik me zo happy. Ik laat helemaal niets aan hem merken. Op feestjes ben ik close met mijn man en als hij over de leuke dingen met zijn vrouw vertelt, doet me dat inwendig veel pijn, maar doe ik toch enthousiast en opgewekt. Soms valt me dat heel zwaar. Het kost me enorm veel energie en ik heb momenten als ik alleen ben dat ik al mijn tranen ophuil en me heel ongelukkig voel. Ik heb al heel veel (onverstuurde) brieven aan hem geschreven die ik uiteraard heel goed heb opgeborgen waar mijn man ze niet kan vinden en dat helpt vaak heel goed. Dit helpt ook heel goed. Het is zo\'n opluchting om mijn geheim hier op te schrijven. Ik heb mijn liefde voor mijn buurman een plekje gegeven en ik heb er mee leren leven. Ik weet ook zeker dat het nooit overgaat, zolang onze vriendschap blijft bestaan. Ik weet ook dat ik dit nooit kan opbiechten aan mijn man, want dat zou ook heel veel kapot maken. Onze buren staan te dicht bij ons en dan zou de vriendschap echt over zijn! Ik weet ook dat dit zo het beste is en dat ik niet vreemd wil gaan met mijn buurman. Maar als hij zou laten merken dat er wel gevoelens van zijn kant zijn, durf ik nog steeds niet met zekerheid te zeggen of ik dan de kracht heb om hem te weerstaan. En daar baal ik zo van! Ik heb nog steeds mijn fantasieën en af en toe hoop, al weet ik verstandelijk gezien dat het niet zo is. Mijn buurman is zo zorgzaam en wil het altijd anderen naar de zin maken, dat hij zichzelf ook wegcijfert voor zijn gezin. Zijn vrouw bepaalt altijd alles en hij schikt zich altijd naar zijn vrouw en kinderen. Soms denk ik wel \'ns dat hij daar niet altijd gelukkig mee is en hij klaagt daar ook wel \'ns over tegen mij. Ik hou me dan altijd op de vlakte en ga er niet in mee. Dat is hun pakkie an! Hij brengt me soms ook wel aan het twijfelen. Laatst gingen we uit met z\'n allen (met nog een paar vrienden) en er werd toen veel gedanst en mijn buurman was veel aan het drinken en was aangeschoten. Hij zocht me de hele avond op, raakte me steeds aan,ging steeds met mij dansen (nam me aan de hand mee de dansvloer op uit het zicht van alle anderen), ging ook dicht tegen me aan dansen, keek steeds naar me en toen we heel even alleen waren, zei hij tegen me: nu zijn we eindelijk alleen. Ik antwoordde nuchter: we zijn zo vaak alleen. Soms snap ik het dan niet, waarom hij dat doet. Hij weet wat ik voel en is het voor hem dan een spel om zo met mij te flirten? Ik zag aan mijn man dat hij ons in de gaten hield, dus ik heb op een gegeven moment wat afstand genomen en ben bij mijn man gaan staan en ben met mijn man gaan dansen en knuffelen. Ik voelde me toen die avond wel heel blij, maar ook verward. Zou dan toch.....? Maar de volgende dag was alles weer normaal, ik hoorde hem er niet meer over en toen heb ik alles weer kunnen relativeren met: \"ik zal mijn huwelijk nooit op het spel zetten\" en \"het is voor mij een spelletje\". Ik ben wel van mening dat mijn buurman gevaarlijke spelletjes speelt en dat hij daar eigenlijk mee moet ophouden. Maar ja, ik geniet er ook van en dat is dus zo dubbel. Vooral omdat het nu tussen mijn man en mij super gaat! We hebben veel plezier samen, ook samen met onze kinderen en hij is heel lief voor mij en de kinderen, doet heel veel voor mij, is opgewekt en ook seksueel gaat het momenteel voortreffelijk! Ik snap er echt geen moer van dat er dan toch als ik mijn buurman zie iets gebeurt in mijn lijf: kriebels in mijn buik, droge mond, mijn hart gaat sneller kloppen etc. etc. Hoe kan dat dan toch? Ik heb eens iets gelezen op Internet over Polyamorie en ik heb inmiddels voor mezelf geaccepteerd dat ik van 2 mannen hou: van mijn eigen man en van mijn buurman. Soms is dat zo moeilijk en soms zo heerlijk. Vreugde en verdriet wisselen elkaar voortdurend af. Soms denk ik: misschien heel veel later als we oud en bejaard zijn en samen nog leven en onze partners zijn overleden en we zijn nog steeds bevriend..misschien kunnen we dan nog heel even in de laatste jaren van ons leven van elkaar genieten en heerlijk onbezorgd verliefd op elkaar zijn. Maar dat is moeilijk, want mijn buurman is ook een stuk ouder dan mij. Maar... misschien... Dit is mijn geheim en het zal altijd mijn (en mijn buurman\'s geheim) blijven.....
|
