Een tijdje terug ben ik voor een jaar naar het buitenland verhuist, dit was mede om de relatie die ik op dat moment had een betere kans van slagen te geven. Mijn vriend kwam uit en woonde in een ander land dan ik en een jaartje buitenland geeft dan altijd meer toekomst perspectief.
In de eerste week ging onze relatie uit, het kwam erop neer dat hij wist dat hij mij niet goed behandelde en dat hij eerst aan zichzelf wilde werken alvorens hij zich verder in de relatie zou storten. Soms schijnt de zon, soms schijnt hij niet. Nu schijnt hij niet maar dat zegt niet dat hij nooit meer zal schijnen. We hielden nog wel van elkaar, dat scheelde.
Doordat we elkaar zo weinig zagen veranderde er weinig, we mailen nog steeds soms of praten via Skype of MSN.
Inmiddels heb ik hier, in het buitenland, een nieuwe jongen leren kennen. Hij is helemaal gek op me en ik vind het ontzettend fijn om bij hem te zijn. Toch weet ik (en hij weet dat ook) dat ik na dit jaar terug ga naar Nederland. Houden van iemand ga je altijd meer doen naarmate je iemand vaker ziet, toch zie ik met deze jongen geen toekomst, al weet ik dat ik hem wel ga missen als ik ga. Die andere jongen mis ik niet, maar ik hoop wel nog steeds dat het goed komt.
Ik ben altijd eerlijk geweest tegen die jongen van nu op "ik hoop dat het ooit goed komt" na, ik voel me soms wel een beetje hypotcriet, maar je weet nooit wat de toekomst brengt en stilzitten heeft ook geen zin.
Geschreven door: internationaltje
|
