| Socially disturbed |
Ik ben altijd gesloten geweest. Op de middelbare school had ik geen vrienden, mijn interesses hield ik voor mezelf. Toen ik naar de universiteit ging werd ik opeens populair. Ik werd opgenomen in een cultuur van drinken, roken, stappen, roddelen.
Mijn vrienden noemen me het meest sociale meisje die ze kennen. Ze vinden het leuk om met me om te gaan, te gaan drinken en dansen. Ze houden ervan om met me te gaan lunchen of gewoon ergens koffie te gaan drinken. Ze weten niet dat ik anders ben als ik alleen ben.
Een vriendin heeft er een glimps van opgevangen. Ze was verbaasd dat ik veel van kunst hield en dat ik de meeste literatuur wel heb gelezen. Ze wist niet dat ik van schaken hield, en dat ik wel degelijk in staat ben om een intelligent gesprek te hebben. Ze vertelde me dit, nadat een kennis van me me oppervlakkig noemde.
I guess dat iedereen me oppervlakkig vind.
Mijn beste vriendin heeft mijn hart gebroken. Ze wilde me nooit meer zien, zei ze. Een reden ervoor gaf ze niet of nauwelijks.
Ik voel me dood van binnen. Soms zou ik ook wel dood willen, alleen om te zien hoe mijn vrienden zouden reageren. Zouden ze verdrietig zijn? Zouden ze het zien als jammer, maar helaas? Zouden ze überhaupt komen naar mijn begrafenis?
Ik voel me dood van binnen. En niemand die het ziet.
|
