| alleen |
Ik schaam me haast om dit te zeggen. Maar ik ben nu 24 jaar en heb nog nooit een vriend gehad. Hoe absurd dit ook klinkt het is waar! Ik ben namelijk geen uitgaanstype en ben een echte huismus en familiemens. Het is niet zo dat ik nooit gevraagd ben. Maar probleem was dat ze of te oud waren (ik 16 en die man 40 destijds) Daar zal ik nooit op vallen dus. En heb wel verschillende keren gehad in die tijd dat mannen van een assielzoekerscentrum mij op straat aanspraken en meteen zo van: \'Ik vind je leuk. Waar woon je? Wil je trouwen!?\' Ja hallo nee dus! Ik vertrouw dat soort mensen niet. Bovendien wil ik iemand eerst echt kennen. Een maand of twee geleden kwam ik opeens een jongen op de trap tegen op het station. Die werkelijk interesse in me toonde. Ik werd bang en vloog weg. Het sloeg echt nergens op. Ik heb meteen gedachten van waarom zou iemand me leuk vinden! Het zette me wel aan het denken. Het is niet iemand anders zijn schuld dat ik geen vriend heb. Maar ik ben zelf te verlegen en ga niet uit. En als ik nergens kom dan val ik ook niet op. Ik ben ook een persoon met een maatje meer, om het zo maar even te zeggen. Ik denk dan ook gelijk mannen moeten mij niet want ik ben niet mooi! Alles hangt daar zit niemand op te wachten! Ik heb dus best een negatieve kijk op mezelf. En hoe kan ik van iemand anders houden als ik niet van mezelf houd? Ik ben ook bang om het \'verkeerde vriendje\' te vinden. Net alsof ik niet iemand verdien die oprecht van me houd. Maar wat moet ik doen? Hoe kan ik met mijn eigen angsten omgaan en van mezelf houden? Hoe kan ik de stap zetten (vrienden van mij gaan ook niet meer uit en hebben een vriend) om alleen uit te gaan. Ik zit soms te denken aan een before party. Dat lijkt me nog wel wat, zeker omdat ik geen drinker ben. En hun komen daar tenminste nog nuchter aan. Ben ik de enige? Als ik nu om me heen kijk gaan ze steeds vroeger aan de jongens! Oke dat klinkt wat onvriendelijk maar zo is het niet bedoeld. Iemand tips voor mij? groetjes Kreeft24
|
