| Ik kan hier echt niet meer tegen.. |
ik ben een jonge vrouw van 24 jaar, ik heb sinds 4 jaar een relatie met mijn vriend van 42 jaar, we hebben samen een dochtertje van 6 maanden en hij heeft nog 2 kinderen uit een vorige relatie, van 12 en 14 jaar. Deze kinderen wonen bij hun moeder en zijn om het weekend, 2 dagen bij ons. Toen ik mijn vriend leerde kennen was alles koek en ei, niks te klagen, maar dan ben je ook nog zo verliefd, dan zie je sommige dingen echt niet. Maar nu, grrr ik heb het zo gehad. Mijn vriend doet echt helemaal niks voor me, voor onze dochter of wat dan ook. Ik doe alles alleen, het huishouden, de zorg voor m;n dochter, honden uitlaten, boodschappen, gewoon echt alles. Natuurlijk werkt hij 40 uur per week, maar dat deed ik voor mijn zwangerschap ook en toen was het precies hetzelfde. Ik werk momenteel nog niet maar binnenkort ga ik weer aan de slag voor 3 dagen, en dan ziet het er nog steeds zo uit ben ik bang. Hij zal nooit uit zichzelf iets doen, hij laat alles slingeren, en ruimt niks op. Als hij uit zijn werk komt, zit ik aan tafel meestal met mijn dochter erbij in de kinderstoel, hij geeft ons een zoen, pakt de krant en gaat die lezen en zijn puzzel maken, hij heeft dan totaal geen aandacht voor ons, hij vraagt niks, niet hoe onze dag was of wat dan ook, niks gewoon. Dan moet ik eten koken en tegelijkertijd mijn dochter haar groente geven, terwijl hij gewoon blijft zitten. Hij zal haar nooit in bad doen of een fles geven, ja als ik het vraag, maar een vader vind het toch ook gewoon leuk om tijd door te brengen met zijn kind of ben ik nou zo veeleisend? Dus na het eten gaat meneer op de bank liggen en slapen en ik kan alles opruimen, dochter in bad, fles geven, honden uitlaten, was opvouwen etc etc. In het weekend blijft hij tot 12 uur op bed liggen, ook als zijn andere kids er zijn, wij zijn allemaal al aangekleed en zitten op hem te wachten. Ik heb weleens gevraagd of hij misschien onze dochter een flesje kan geven op zondagochtend, (7 uur) zodat ik ook eens uit kan slapen of blijven liggen. Weet je wat hij toen zei? Dan had je maar geen kind moeten nemen! Nou ik ben hier zo onwijs door gekwetst , ik kan het gewoon niet geloven dat iemand zoiets tegen je zegt, ik vind het echt niet kunnen. Op dat moment was ik er te lamgeslagen voor maar ik ben er ook niet meer op terug gekomen. Er valt sowiezo niet over te praten met hem, hij is al geen prater maar hij heeft toch altijd het laatste woord en weet het altijd zo te draaien dat hij er positief uitkomt, ik kan gewoon niet tegen hem op. Ik voel me eigenlijk alleen maar een slaaf, ik vind het heel erg om te zeggen maar ik voel het echt zo. Ik ben gewoon diep ongelukkig. Hij is natuurlijk 18 jaar ouder dan mij, misschien heeft het daar wel mee te maken, ik hou zielsveel van die man maar ik wil gewoon zo niet verder. Als ik het tegen hem zeg, dan is hij in staat om te zeggen, ja ga lekker, het is nooit goed bij jou. etc etc.. Pfff even mijn hart gelucht. heerlijk.
|
