| HELP |
Ik ken al 7 jaar een man. Toen ik nog getrouwd was zag ik hem weliswaar dagelijks, maar wel alleen maar als goede vriend, voelde wel altijd dat de band tussen ons bijzonder was. We deden altijd veel samen, naar de film, uit eten en kletsten altijd 5 kwartier in een uur over allerhande zaken. Ook verdriet en pijn deelde ik met hem meer dan met mijn toenmalige man, kon en kan nog steeds altijd heel erg goed met hem praten. Ook na mijn scheiding (nu 1,5 jaar geleden) zien we elkaar nog steeds dagelijks, doen nog steeds heel veel samen en veel mensen denken dat wij een stel zijn. Niets is echter minder waar! We gaan samen op vakantie, liggen dan ook in 1 bed, slapen de hele nacht in elkaars armen (iets waar ik toen bij mijn man niet aan moest denken). Maar dat is het dan ook wel. We ondernemen heel veel samen, maar de enige keren dat ik bij hem slaap is als we een weekend weg zijn of op vakantie. Nooit zegt hij eens blijf slapen of zo. Als we bij hem of mij thuis zijn en tv kijken liggen we ook heerlijk tegen elkaar aan. Nu is bij mij het gevoel veranderd en zou ik graag meer willen, maar hij is al zo lang vrijgezel, hij is 52 ((ik 44) en hij heeft ooit toen hij 19 was samengewoond maar dat is niet echt een succes geworden om het zachtjes uit te drukken. Ik weet niet meer wat ik met mijn gevoelens aan moet, aan de ene kant zou ik het hem allemaal zo graag vertellen, maar wat als hij me alleen maar ziet als zijn kleine zusje met wie hij alles kan delen? Wat maak ik dan allemaal wel niet kapot? Kwijt wil ik hem zeker niet, want hij is echt het beste wat me ooit is overkomen, maar ik word ook gek van mijn gevoelens. soms maakt hij, waar anderen bij zijn, jaloerse opmerkingen, maar ik denk dat dat alleen maar spel is van hem. Wel zegt hij het als ik me mooi heb aangekleed als we samen weggaan en hij laat ook echt wel merken dat hij dat kan waarderen. als hij alleen met vakantie is geweest neemt hij ook altijd iets moois voor me mee, wat hij voor anderen die dicht bij hem staan niet doet. Als er iets aan de hand is, leuk of minder leuk, dan ben ik de eerste die hij belt. Op feestjes laat hij ook altijd duidelijk merken dat hij bij mij hoort en als hij alleen op vakantie is en een groepsreis maakt, vertelt hij ook altijd direct over mij, waarbij ik ook weet dat hij dan opmerkingen maakt alsof we wel een stel zijn. Maar dan maakt hij ineens weer een opmerking tegen me dat hij zo blij is dat hij alleen is en geen relatie heeft omdat het altijd fout gaat in een relatie. Wat moet ik hier toch mee aan? Ik weet het echt niet meer en word er echt wanhopig van! Moet ik dan toch maar alles vertellen (met alle risico\'s van dien of moet ik gewoon afstand nemen en maar zien wat er dan gebeurt? Misschien dat zijn ogen dan eens open gaan. WAT MOET IK TOCH DOEN? HELP ME!
|
