| Geschreven door francisca, Op 11-02-2010 21:15 |
| Aantal keer gelezen: 1058 |
|
Nu een jaar later nadat ik het vorige stukje schreef is er veel gebeurd. Mijn dochter is geboren en haar vader wil er (nu) helemaal niks meer van weten. Hij ontkent haar bestaan en krijgt ondertussen een kind samen met zn vriendin. Zij weet van niks af maar het is niet aan mij om hem te ontmaskeren. Zo moeilijk zo pijnlijk.. mijn hart huilt dat ik mijn kleine meisje geen vader kan bieden. Ik wou dat ik hem kon dwingen van haar te houden, om zn verantwoording te nemen. Maar helaas...er is niets meer wat ik kan doen. Ik kan en wil hem niet dwingen.. Ik huil iedere dag nog. Al meer dan een jaar. Hopelijk kan ik dit ooit accepteren maar ik vrees de dag dat mijn dochter om de waarheid vraagt... het zal een klap in haar gezicht zijn. Haar vader wilde haar niet...maar een ander kind van amper een jaar jonger was wel welkom.. ik voel me gek genoeg zelfs egoistisch dat ik haar zo nodig wilde houden.. niemand laat zn eigen kind alleen! toch?! Ik bid iedere dag dat hij terugkomt op zn beslissing en op een dag toch wil laten weten dat hij haar vader is en misschien zelfs een omgang wil.. is dat teveel gevraagd? Wat is wijsheid? Hoe laat ik dit los?
|
