Geheimen van Nederland

Ik wil hier graag mijn geheim kwijt. Ik ben een 49 jarige man. Heb een goede liefdevolle relatie al 26 jaar lang met een heel lieve vrouw. We hebben geen kinderen. Al bijna 3 maanden hebben we een meisje in huis genomen, dat in een problematische relatie zat. Ze kon ook niet terug naar haar huis, en allerlei andere mogelijke optie waren ook uitgesloten. Toen ze haar situatie aan mij kenbaar maakte en bleek dat ze direct daar uit moest hebben mijn partner en ik in overleg besloten haar direct bij ons in huis te nemen. Ze is 18 jaar, bijna 19. We helpen haar op allerlei mogelijk gebied. Met veel geduld. Het is een heel lieve meid. Zachtaardig en zeer voorkomend. Het geval is nu dat ik, in de loop van de tijd dat ze bij ons is, enorm verliefd op haar ben geworden. Ik heb een tijdje het gevoel gehad dat ze ook op mij verliefd was, hoewel ik dat gevoel nu niet meer heb. Het vervelende is dat ik die verliefdheid gevoelens totaal niet onder controle heb. Ik zeg constant tegen mezelf: ben je nou helemaal belazerd??? Als bijna 50 jarige verliefd zijn op zo\'n jong meisje. Er zou nooit een volwaardige relatie uit kunnen groeien. Ik zou immers mijn huidige relatie niet op willen geven. Ik hou daarvoor teveel van mijn partner. Maar mijn verlangen naar het meisje is erg groot. Het geeft ook zo\'n scheurend gevoel in mijn buik. Ik heb gewoon liefdeverdriet ervan. Ik voel me er beroerd van. Ik kan er niks mee. Ik doe geen toenaderingen tot haar omdat ik de vertrouwensrelaties die ik met allerlei mensen hieromtrent heb niet wil schaden. Vertrouwen naar mijn partner. Vertrouwen naar haar zelf, naar haar ouders en verdere familie. Ze heeft me eens in een gesprek gezegd dat zij zo\'n groot leeftijdsverschil helemaal geen probleem zou vinden. Liefde overstijgt alles, zei ze. Het enige \'probleem\' voor haar op dit moment was mijn partner. Wat ze daarmee bedoelde weet ik niet precies, maar ik haalde eruit dat ze het eigenlijk met mij ook wel zou zien zitten. Dat is al wel 2 maanden geleden dat ze dat zei. Ik ben helemaal kapot van haar. Kon ik me vroeger nog wel eens helemaal op mijn werk storten om dit soort gevoelens naar achteren te dringen, dat is nu onmogelijk. Ik heb problemen me op het werk te concentreren. Er zijn dagen dat het goed gaat, dat ik zelfs denk dat ik er overheen ben. Maar dan plotseling komen die verliefdheidsgevoelens en dat verlangen dubbel zo hard weer terug. Ik zie haar, ik hoor haar, ik voel haar, ik ruik haar. Ze is zooooooooo dicht bij, maar zooooooooooooooooooooooooooooo ver weg. Het vreet aan me. Nu gaat ze in het weekend naar huis. Alleen in het weekend. Maar ik blijf constant haar geur ruiken in huis. Ik kan haar niet uit mijn hoofd zetten. Constant denk ik aan haar. Wat zou ze nu doen? Zal ze ook wel eens aan mij denken? We hebben wel eens wat intiemer kunnen zijn binnen de grenzen. Soms hielden we even onze handen vast. Of lag ze op de bank terwijl ik er op zat en legde ze haar benen dwars over de mijne heen. Maar die momenten zijn ook minder geworden. Ik probeer zoveel mogelijk afstand te nemen. Ik kan niet toestaan dat ik meer toenadering zoek. Ze kan ook nergens anders naar toe, dus haar naar een andere plaats brengen is niet mogelijk. Ook weer volledig terug naar haar huis gaan is geen optie. Ik verlang heel erg naar haar. Ze is zo lief en ook zo mooi. Ik ben de hulpverlener in deze en mag ook verder niks met haar doen. En al helemaal niet onder het dak waar ik met mijn partner woon. Ik blijf mezelf vermanend toespreken: STOP ERMEE GEK!!!!! Je bent bijna 50!!! Schaam je dat je je hoofd zo op hol laat brengen door dat meisje!! Maar het helpt niet. Ik kan er niet met mijn partner over praten. En met haar zelf ook niet. Ik heb al eens gedacht om er met haar over te praten. Maar ik ben bang dat dat allemaal zoveel onrust teweeg gaat brengen in huis. En dat zou voor het meisje niet goed zijn. Maar ik wou dat dat verscheurende gevoel wegging. Dat ik helemaal over die gevoelens heenkwam. Ik ben echt aan het lijden op deze manier. Er zijn dagen dat ik midden in de nacht wakker word met deze heftige gevoelens achter mijn navel, om maar zo te zeggen. Ik moet zeggen dat ik altijd al nooit zo in de markt bij de meisjes en vrouwen lag. Wel heel veel verliefd geweest, maar bijna altijd onbeantwoord. Voor mij is het helemaal niet leuk verliefd te zijn. Ondanks dat veel mensen zeggen dat het zo leuk is. Nu ben ik potdorie bijna 50 en heb ik nog last van dit gedoe als ware ik een puber. Het lijkt wel een beetje de stoyr of my life te zijn.

M, wat ben je toch een dapper schatje!!! Wat ben je toch een lief en een integer en zacht meisje!!!! Wat zou ik graag de jouwe willen zijn. Ik zou je zo graag willen koesteren. Willen vasthouden. Willen omarmen. Willen zoenen. Willen beminnen. Maar het kan niet!!! Het mag niet!!!!!

Begrijp me goed mensen, ze is echt niet in gevaar hoor. Ik zal haar niks aandoen. Ik heb daar teveel respect voor naar haar, mijn partner en haar familie. Maar o, wat zou ik graag eens de bad guy willen kunnnen zijn en ook eens voor mijn pleziertje en gevoelens willen gaan. Maar ik ben nou eenmaal niet zo. Ik ben die brave saaiert, bij wie het allemaal wel veilig is. Maar kijk wat voor gevoelens ze bij mij losmaakt. Ik heb in mijn tienerjaren door allerlei oorzaken me op sexgebied niet zo kunnen uitleven. Was niet aantrekkelijk genoeg, te onzeker en nog meer oorzaken. Maar het lijkt ook wel alsof M een soort katalysator is, die ook die gevoelens in mij heeft losgemaakt. Ik ben op dit moment echt een vat vol met als ongeleide projectielen rondgierende gevoelens. Het is moeilijk hoor. Vooral omdat ik er met niemand over kan praten. Dit is een geheim dat erg zwaar voor me is om te dragen. Ik hou eigenlijk ook niet van geheimen. Ik kan niet liegen. Ik ben een erg open persoon. Maar hiermee is het erg moeilijk voor mij mee om te gaan. Maar het liefst zou ik willen dat ik eindelijk die verliefdheidsgevoelens en dat verlangen zou kunnen uitbannen!!!!!! Maar hoezeer ik mezelf ook tot de orde roep, het lukt maar niet. Sorry als dit stukje te lang is geworden. Maar ik dacht dat dit een geschikte site was om mijn verhaal eens even kwijt te kunnen. Ik heb het al eens op een andere site gezet, maar daar werd ik eigenlijk door enkelen al bij voorbaat als een soort misbruiker afgeschilderd. En ook zei men dat ik deze gevoelens wel lekker zou vinden. Bittersweet noemde ze dat. Nou, ik kan je verzekeren, dat is het absoluut niet. Voor hen die dit helemaal gelezen hebben, dank je wel. Liefde is lijden!!!!

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (7)