| Alleen |
Ik heb een aardig leven. Ik heb een baan, een eigen huis, een aantal hele goede vrienden, familie, mensen die van me houden.... Eigenlijk zou ik dus heel gelukkig moeten zijn. Er zijn mensen die het met veel minder moeten doen en dus waarom zou ik klagen? En toch voel ik me eenzamer dan ooit. Ik ben alleenstaand en zie iedereen om me heen een gezin stichten. Het lijkt wel alsof zij verder komen in het leven en ik niet. Ik sta stil. Maar het is niet alleen het gezin, het is ook het maatje. Ik kom thuis en er is niemand die me opwacht, niemand voor wie ik kan zorgen (en wat doe ik dat graag!!!), niemand die met me meelacht als ik iets leuks heb meegemaakt of iemand die je troost als je iets rots hebt meegemaakt. En dan schijn ik ook steeds hetzelfde type aan te trekken die compleet het tegenovergestelde is. Het type: neuken en kop houden. Ook als ik denk een ander type tegen te zijn gekomen, blijkt het toch om hetzelfde type te gaan. Iedereen kent me als een sterk persoon en ik geef mezelf hierin ook niet bloot aan anderen. Maar elke keer als ik bij vrienden ben die kinderen hebben, die hun pappa en mamma noemt, die vol overgave naar haar ouders kijkt, breekt mijn hart. Elke keer als ik hoor over de kleine romantische gebaren dat geliefde vrienden voor elkaar doen, krimp ik vanbinnen ineen. En natuurlijk weet ik wel dat in iedere relatie en ieder huishouden wel problemen zijn en niets zaligmakend is. Ik hoor zo vaak hoe jaloers zij op mij zijn omdat ik alles kan doen en laten wat ik wil, zonder rekening te hoeven houden met een ander...Dat is ook zo. Maar dat is geen keuze, en dat zal het ook nooit worden!!Dat is het beste maken van wat je gegeven is... En ik merk dat dat voor mij niet meer genoeg is. Ik voel me zo vreselijk alleen en het feit dat ik er niet over praat en doe of er niets aan de hand is,voel ik me nog eenzamer. Want eigenlijk heb ik niets te klagen, toch? Er zijn vele ergere dingen in het leven. Ik hoef geen advies, en ook geen opmerkingen. Ik weet al wat ik moet doen. Gewoon leven en genieten en de rest komt vanzelf, als het zo moet zijn. Maar vandaag voel ik me zwaar kut en wil ik spuien. En morgen zal het vast weer beter gaan.
|
