| Geschreven door alleen, Op 25-09-2007 20:36 |
| Aantal keer gelezen: 1160 |
|
ik ben nu 30 jaar oud en woon nog thuis.
Ik weet het klinkt niet super. Is het ook niet.
Ik ben iemand die veel binnen houdt en niet makkelijk praat.
Therapie heeft erg geholpen.
Ik ben verkracht toen ik 16 was en dit heeft er voor gezorgd dat ik heel lang in mijn schulp heb gezeten.
Toch zou je denkne dat is het geen wat je dwars zit. Niet meer.
Ik ben in therapie geweest en kan er nu goed mee omgaan. Blijf natuurlijk voorzichtig.
het ergste voor mij is eigenlijk dat ik het nog nooit tegen mijn ouders heb gezegd.
Liefde bij ons is iets dat komt bijna niet voor.
Ik weet dat mijn ouders van mij houden, maar er ontbreekt iets.
Er wordt bij ons bijna tot niet gepraat. Met mijn zus kan ik heel goed praten en deed dit dan ook veel.
Ze woont gelukkig op zichzelf. Is alles ontvlucht, ik nog niet. Jammer genoeg.
Het geen waar het eigenlijk omdraait is dat mijn ouders meer van mijn zus houden dan van mij.
Ze hadden mij nooit moeten nemen. IK zeg ook vaak genoeg. Ik had mijn zus moete zijn dan had he tklaar geweest.
een band met je ouders moet leuk zijn, prettig. Mensen waar je heen kan wanneer er problemen zijn.
Dat is iets wat ik niet ken.
Ik heb gelukkig heel wat vrienden waar ik terecht kan. Maar wat zou he ttoch leuk zijn om een keer tegen mijn ouders iets te kunnen zeggen en dat er ook geluisterd zou worden
Mijn zus kan alles en mag alles. Ze doet alles beter. jaloers zijn. Ja,misschien iets. Maar de liefde van mijn ouders krijgen nee nooit. Ze zullen er altijd voor mij zijn. Dat zeg ik niet, maar dat schouderklopje, die knuffel.
Nee daar mag ik van een afstand naar kijken. Iets voor mij kopen is al moeilijk. Ze geven liever geld want ze weten het toch niet.
Geschreven door: alleen
|
