Geheimen van Nederland

Ik ben na een zeer problematische scheiding in september 2003 zwaar depressief op aanraden van mijn toenmalige huisarts, op vakantie gegaan, samen met mijn kinderen. Tijdens ons 15 dagen durende verblijf in het hotel in Marmaris, bleef de hele tijd een ober tijdens onze maaltijden bij ons in de buurt. Ik was totaal niet bereid tot zelfs maar een gesprek met wie dan ook, ik wilde rust en genieten van mijn vakantie. Tijdens de laatste avond van ons verblijf kreeg ik van hem een papiertje in mijn handen met daarop zijn telefoonnummer, dat ik naderhand heb doorgescheurd en in de prullenbak gegooid.
 
De avond na onze terugkomst werd ik gebeld, het bleek dat hij ons telefoonnummer had achterhaald bij de receptie van het hotel, toen ik het telefoonnummer zag, dacht ik dat ik misschien iets belangrijks vergeten was in het hotel. Ik heb opgehangen. Een aantal weken daarna bleven presentjes komen van hem, terug gestuurd, geen antwoord op smsjes, alleen kort, \'alsjeblieft laat me met rust\'. Vervolgens was het een tijdje rustig, maar na een paar weken kwamen er weer een aantal telefoontjes met de vraag of ik niet alleen voor een weekje naar Marmaris wilde komen. Er werd me op mijn hart gedrukt dat hij niks van plan was, op me in gepraat, mijn vertrouwen gewonnen. 
Ik heb geboekt en ben tenslotte voor een week gegaan. Bij aankomst werd ik in de watten gelegd, en hij bleek een goede luisteraar te zijn.. van buiten, maar van binnen een duivel, bleek achteraf..
Hij heeft mijn situatie zeer goed ingeschat, ik was kwetsbaar.

Na een aantal keren op en neer reizen naar Turkije in het jaar 2004, werd ik begin november gebeld met de vraag of ik hem met de auto kon komen halen, omdat hij een baan gekregen had bij zijn oom in een schoonmaakbedrijf in Munchen.
Hij had vliegangst, dat wist ik. Ik heb toen na 2 weken een huurauto gehuurd en ben op woensdagmorgen 25 november alleen vertrokken naar Turkije : met op zak een reisroute en een reis-en kredietbrief van de ANWB: Nederland/Duitsland/Oostenrijk/Hongarije/voormalig Yoegoslavie/Bulgarije en tenslotte op vrijdagmorgen 11.00 uur de grens van Edirne,Turkije bereikt. Een zeer behulpzame Bulgaarse man heeft me geholpen de papieren, het autovisum te krijgen voor de huurauto.

Toen verder gereden naar Izmir, waar ik mijn koerdische \'vriend\' zou ontmoeten bij het busstation aldaar. Ik kwam daar vrijdagavond 22.10 uur aan, compleet uitgeput. We hebben een hotel gezocht, en ik heb geslapen tot 14.00 uur zaterdagmiddag. Het was de bedoeling dat we na het weekend, dinsdag of woensdag, terug zouden rijden, ik wilde eerst uitrusten.
 

Zondagmiddag vroeg ik hem naar zijn papieren, wat betreffende zijn visum voor Duitsland en zijn werkvergunning. Hij werd onrustig, bleef eromheen draaien. Zondagavond laat kwam de hoge noot eruit: hij had geen papieren en ik moest hem maar \'helpen\' over de grens te komen, d.w.z. in de achterbak. Ik weigerde hierop permanent, en zei tegen hem dat ik geen problemen wilde hebben, en dat bij de grens van Edirne een waterbak was met camera\'s aan weerskanten waar elke auto doorheen moet rijden, zgn. infrarood camera\'s. Hij bleef kalm, uiterlijk..
Na een aantal zeer lange, intensieve telefoontjes richting familie zijn zijde, werd me medegedeeld dat we naar Bodrum zouden vertrekken en vanuit daar naar Adana.
 
Bij aankomst werd ik onthaald als een koningin. Dezelfde avond kwam er familie langs, vrienden van hem etc.
1 man bleef me constant vragen of hij niet even met de huurauto naar familie van hem kon gaan, en ik heb meerdere malen geweigerd, omdat ik verantwoordelijk was voor de auto, ik had een contract getekend dat niemand anders erin zou rijden, alleen ik als chauffeuze. Na een aantal dagen werd ik wakker \'s morgens en wilde naar het internetcafe gaan 3 km verderop, ik had met mijn dochter afgesproken. Mijn autosleutel was weg uit mijn jaszak, ik liep naar buiten, auto weg. Ik vroeg aan hem of hij wist waar de auto was en er werd geantwoord dat diezelfde man hem mee had genomen en \'s avonds ermee terug zou komen. Hierop werd ik zo kwaad, dat ik mijn tas gepakt heb en naar de voordeur wilde lopen en zei dat ik naar de politie ging, dat ik duidelijk had aangegeven dat ik gezegd had dat ik het niet wilde.
Gelijk had ik een stomp op mijn gezicht te pakken, en werd aan mijn haren meegesleept een kamertje in, erin gegooid en de deur op slot gedaan. Geschopt, gekrijst, gestompt op de deur.. met als gevolg nog meer klappen, stompen, schoppen tegen mijn rug en benen, en een mes op mijn strot. Ik moest regelmatig naar huis bellen, laten weten dat ik \'in orde\' was en dat ik voorlopig zou blijven, om maar de schijn op te houden dat er niets aan de hand was.

We hebben verbleven in Adana, Bodrum en Marmaris, hij werkte in hotels, pakte alles wat hij pakken kon. Ik was geen moment alleen, altijd met 2 broers, waarvan er eentje een nogal opgefokt agressief persoon was, die maar al te graag zijn pistool gebruikte. Ik heb dit een aantal keren mee gemaakt.
Feit is dat ik 6.5 jaar zo doorgebracht heb, zwaar geestelijk en lichamelijk mishandeld, verkracht. Ik ben 1 keer ontsnapt maar werd na 30 minuten weer in mijn kraag gegrepen.

De huurauto is terug gevonden in 2006/2007 : dit kwam naar boven toen ik voor een zware astma aanval in het ziekenhuis was in Bodrum, binnen 10 minuten was de politie er, ze waren op zoek naar me. De broer heeft enorm veel connecties bij de Jandarma, de speciale legereenheid van de politie. Ik moest de volgende dag me melden bij het politiebureau in Gumbet, met mijn paspoort. De dag erna is door mij, 2 agenten van dat bureau, en zijn oudste broer de auto naar het vliegveld Bodrum Milas airport gereden, en afstand gedaan van de auto bij de douane: er werd mij verteld dat de huurauto dezelfde dag terug gevlogen zou worden, uiterlijk 24 uur later. Na afgifte van de sleutel, een aantal papieren die ik moest ondertekenen, en een gemaakte kopie van mijn paspoort, moest ik in de politie auto gaan zitten. LET WEL: IK WAS GEEN MOMENT ALLEEN met de agenten.
Deze twee hebben nog een tijd staan praten met de douaneofficier, en daarna zijn we terug gereden naar Bodrum, waar ik en zijn broer uit de auto werden gegooid met de mededeling dat alles goed was en dat ik mijn gang weer kon gaan.
Ik heb nooit geen papier gehad, een kopie van de afdracht van de auto aan de Turkse douane aldaar.

 
De tweede keer ontsnappen was vorig jaar mei 2009 in Adana. Zijn broer lag te slapen, en andere broer stond verderop te praten buiten, en had vergeten mijn deur op slot te doen. Ik zag mijn kans schoon, heb mijn tas, mobiel met oude kaart erin, 20 lira van het keukenaanrecht gegrist, schoenen in mijn hand en de deur uit, gaan rennen voor mijn leven. Ik ben pas gestopt bij het burgervliegveld nabij Seyhan, Adana. Daar was een truckchauffeur die me meegenomen heeft naar Mersin, en daar heb ik in een wegrestaurant een Duitser ontmoet die me met zich mee nam naar Manavgat. Daar aangekomen heb ik de Nederlandse Ambassade in Ankara gebeld, op dat moment was ik al 6.5 jaar illegaal in Turkije. In juli 2009 heb ik een nieuw nederlands paspoort gekregen, omdat mijn oude paspoort inmiddels verlopen was.

Op 18 augustus 2009 heb ik de volledige gegevens van de auto, aangetekend per brief via speciale Turkse post, op hun verzoek verzonden naar de ambassade, hiervan heb ik nog steeds het bewijs. 
De consul is hier persoonlijk, met nog een andere medewerkster, in september 2009 geweest, en heeft met mij het een en ander doorgesproken, maar heeft direct aan mij verteld tijdens een twee urend gesprek, dat er NOOIT AUTO\'S VANUIT HET BUITENLAND WORDEN TERUGGEVLOGEN NAAR LAND VAN HERKOMST.
Deze worden omgekat en verkocht, ik was de eerste niet, werd mij verteld, en dat er op vele douane kantoren bij vliegvelden corrupte douane officieren waren opgepakt, in hetzelfde jaar als dat ik de auto had afgegeven.

Ze zouden, met mijn toestemming om te informeren naar de gang van zaken, plus de namen van mijn ex en de ouders voornamenkentekengegevens etc. van de auto, plus het stempelnummer wat in mijn oude paspoort stond, na gaan trekken hoe het stond of mijn huwelijk werkelijk geregistreerd stond bij de gemeente, en de auto.

Maandenlang hoorde ik niets, en financieel geen enkele vorm van bijstand. Op mijn vraag of dit mogelijk was werd geantwoord \'sorry mevrouw maar hier hebben we geen fondsen voor, u moet familieleden bereiken, die kunnen u wat lenen. Wij zijn er alleen voor consulaire zaken\'. Familie die ik niet meer heb, vrienden/kennissen die ik al 6.5 jaar niet meer gezien heb. Het contact verloren, emailadressen opgeheven.

Met betrekking voor hulp voor het regelen van mijn officiele status, een evt bijstand voor mijn visumproblemen, werd geantwoord \'sorry mevrouw maar wij zijn hier alleen voor consulaire zaken. Straks staat iedere illegale Turk bij de Turkse ambassade met hetzelfde probleem, als deze zaak van u naar buiten komt, en wij helpen u hiermee\'.

Een nederlands vrouwtje en een man met wie ik inmiddels een relatie mee heb, zij hebben ervoor gezorgd dat ik kon eten, kleding had, schoenen en een jas, medicijnen etc. Mijn huidige vriend geeft me de steun, en de arm om me heen, het begrip wat ik o zo nodig heb op dit moment.
 
Daarna is een vriendin van mij, waar ik inmiddels mee in contact gekomen was via een website, ermee aan de slag gegaan, zij heeft Rita Verdonk persoonlijk gesproken over mijn zaak, en zij gaf direct de lijsttrekker, van Trots op Nederland afd. Heerlen, opdracht zich te verdiepen in mijn zaak.
Deze heer heeft toen contact opgenomen met Buitenlandse Zaken waarna ik ben uitgemaakt voor leugenaar, omdat toen de waarheid naar boven kwam dat ze niets maar dan ook niets hebben gedaan..  Ik ben woest geworden, nadat ik hierachter gekomen was en direct contact opgenomen met de consul van de ambassade in Ankara. \'Er waren dingen verkeerd overgekomen, misschien anders overgekomen als dat bedoeld werd \'.. zo werd het verteld..

Vanaf het moment dat de lijsttrekker van Trots op Nederland zich ermee is gaan bemoeien, vragen heeft gesteld aan de ambassade over mijn situatie, wordt er vanaf die kant constant gezwegen. Er komen geen antwoorden meer op emails naar hun zijde, vanaf de zijde van mijn vriendin, de lijsttrekker van ToN, maar vooral niet naar mijn kant. Ze weten dat ik alle emails, ontvangen emails van de ambassade, en de verzonden antwoorden van mij naar hun zijde, bewaard heb. Ze hebben zwaar verzaakt in hun functie en zijn zich hier nu terdege van bewust!
Voor mij voelt het als \'ze zit toch ver weg, dus voor ons geen probleem\'.

Vorige week heb ik van Buitenlandse Zaken een email gehad met daarin de opmerking, dat ikzelf maar achter de zaken aan moet gaan, dat de burger geacht wordt, zelfredzaam en zelf verantwoordelijk te zijn, en dat ik zonder de auto het land niet uit kom. Iets waarvoor ik de ambassade heb gemachtigd om te doen in september vorig jaar! Dit houdt dus in, dat ik weer contact op moet nemen met de familie en de persoon die ik ontvlucht ben, ik kan me niet tot de officiele instanties wenden, ik heb geen zin om nog meer problemen te krijgen.. Dit werd toendertijd heel goed begrepen door de consul van de ambassade, \'zei\' hij.

Nogmaals, ik WIL niet meer weg! Ik heb totaal geen vertrouwen meer in de Nederlandse staat, de organisaties. Ruim 10 maanden lang ben ik als vuil behandeld, van het kastje naar de muur gestuurd, en totaal niets opgeschoten!  De visumboete van mij loopt in de duizenden euro\'s. Ik heb getracht mijn opgebouwde pensioen op te vragen, uit te laten betalen, dit is mijn enigste hoop, om mijn visum te kunnen betalen en een legaal inwoonster te worden. Dit is door wetten niet mogelijk, werd me medegedeeld door het ABP, daarna contact opgenomen met Ombudsman Pensioenen. Ik heb jarenlang gewerkt bij de overheid, op het Binnenhof in Den Haag.
De consul van Buitenlandse Zaken heeft mij toen vervolgens gemaild met het bericht dat als het op niets uit zou draaien, Buitenlandse Zaken een poging zou kunnen doen. Allemaal loze beloftes..

 Ik heb honderden instanties aangeschreven met een verzoek om hulp, van hulporganisaties zoals Amnesty International tot aan de gemeentes aan toe, mijn ex werkgever op het Binnenhof, allemaal hetzelfde antwoord : \'u moet zich richten tot de Nederlandse Ambassade of het consulaat in het land waar u zit\'. Diezelfde ambassade doet, JUIST... niets.

Tijdens mijn verblijf hier ben ik ALLES kwijt geraakt, mijn woning in mijn oude woonplaats, mijn inboedel heeft twee jaar opgeslagen gestaan bij de gemeente, daarna is ALLES vernietigd, fotoboeken, meubilair, kleding, persoonlijke spullen etc.
Ik sta geregistreerd als \'vertrokken met onbekende bestemming\'. IK BEN ALLES KWIJT, mijn gezinsleven, echt alles is weg.. Het is niet alleen maar \'een gijzeling\' geweest, mijn hele leven is verwoest.
Na mijn vlucht dacht ik dat alles in orde zou komen.. niet dus!
 
Mijn gezondheid is op dit moment verre van ideaal, ik heb door de vele schoppen een rughernia en een nekhernia, ik ben in de overgang, en 1 grote bonk psychische ellende, ik ben zwaar depressief, er zijn dagen bij dat ik niets meer wil, van niets meer wil weten. Een paar dagen later is de strijdlust weer terug.

Ik ben echt radeloos, ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik heb Buitenlandse Zaken gevraagd of ik in aanmerking kan komen voor een uitkering, kan niet. De zogenaamde premie remigratie regeling is alleen voor buitenlanders die in Nederland wonen, maar terug gaan naar hun geboorteland. Voor mij is het zo, zo zie ik het tenminste, dat ik NERGENS geen recht op heb, IK, een NEDERLANDS staatsburger!

Ik ben slachtoffer, geen dader! Ik wordt aan mijn lot overgelaten en zit al maandenlang binnen. Ik kan niet werken nu om in mijn levensonderhoud te voorzien, dit is strafbaar, ik heb genoeg problemen. Ik wil mijn rust en mijn recht. Ik dacht toch wel dat ik die verdiend heb, een leven zoals iedereen op deze planeet.

Ik ben op zoek naar iemand die deze zaak naar buiten kan brengen, en ik wil het uit laten brengen als boek, van het begin van de ontstane situatie tot de hedendaagse realiteit, als waarschuwing. Ik heb altijd heel nuchter in het leven gestaan, keihard gewerkt, mijn rekeningen netjes op tijd betaald, voldaan aan de belastingen. Hetzelfde kikkerlandje laat me nu in de steek, vallen als een baksteen! Ik hoop dat iemand die dit leest me kan helpen deze zaak naar buiten te brengen. Ik wil GERECHTIGHEID!

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (9)