| Smile on the outside, cry on the inside |
Overdag.. op mijn werk, samen met mijn collega\'s, of op verjaardagen, bij familie. doe ik alsof ik heel erg gelukkig ben, alsof alles goed gaat.. alsof ik vaak uitga. maar diep van binnen ben ik een wrak. Als ik thuis kom ga ik op mijn bed liggen huilen met mijn gordijnen dicht. Ik ben niet depressief (of nog niet) maar heb verschrikkelijke liefdesverdriet. Ik heb 2 jaar een relatie gehad met een geweldige man. Voelde me fantastisch. Daarna ging hij een jaar naar het buitenland voor zijn werk. Ik telde de dagen af.. tot ik hem weer kon zien.. we waren vaak aan de telefoon, op msn, sms. Toen hij terug kwam, was ik de eerste die hij kwam opzoeken. Ik voelde me vereerd, ik voelde me fantastisch.. Ik was voor hem \"zijn alles\" zijn liefje.. Ik was stapelverliefd. En DACHT dat hij dat ook op mij was. Tot 3 maanden terug. Hij was net een maandje terug toen hij vreemd begon te doen. Hij negeerde mijn smsjes, en kwam na 2 dagen met een smoesje dat ie druk was, maar nog zoveel van me hield BLA BLA.. En zo ging dat een paar weken door, eerst helemaal niets.. en dan weer een liefdesverklaring. Zo is onze relatie doodgebloed. Ik heb geen idee hoe het gekomen is, we hadden het harstrikke leuk, zagen elkaar elke dag.. en nu.. is het over. Niemand heeft het uitgemaakt.. Maar hij belde en smste me gewoon niet meer. Kwam nooit meer langs. Ik wilde zelf ook niet steeds smsen of hem stalken, dus liet het rusten.. met veel pijn in mijn hart. Ik durf hem zelf niet te bellen (wil niet onderdoen, omdat ik hem als laatst gesmst heb.. en nu voelt het bijna als smeken) mijn hart breekt. ik wil zo graag verder, zonder hem.. Maar heb geen idee waar ik moet beginnen. Ik ben/WAS een zelfstandige zelfverzekerde vrouw, die alles had wat haar hartje begeerde.. en nu, door een man.. voel ik me een niks! Niemand weet dit. Snachts huil ik mezelf in slaap, val dan heel laat in slaap waardoor ik sochtends mijn bed niet uit kan komen. Huilend en moe sta ik dan onder de douche, doe mn masker op en ben weer \"vrolijk\" voor de buitenwereld. Zelfs met een goede vriendin kan ik dit niet bespreken. Zelf weet ik niet waarom.. Praten met \"iemand\" zou me misschien helpen.. maar wat is er eigenlijk aan de hand? Hij wil me niet meer.. moet ik daarom depressief worden? Misschien is het wel frustratie, omdat ik niet weet WAT er aan de hand is.. Of hoe het zover kon komen.. Zucht :\'(
|
