Geheimen van Nederland

In 1996 ontmoette ik Jenny voor het eerst op mijn werk. Voor mij was het liefde op het eerste gezicht. Er was direct een wederzijdse klik. Jenny kwam gemiddeld 1 keer per week langs en dan kletsten we wat. Onschuldig, maar er hing een prettige spanning. Ik werd gigantisch verliefd. Alhoewel vreemdgaan me niet in het bloed zit, heb ik na een aantal maanden de stoute schoenen aangetrokken en haar met de nodige zenuwen in het lijf mee uit eten gevraagd. Ze zij \'ja\' en we spraken af. Tijdens het etentje bleek ook zij in een lange relatie te zitten en samen te wonen. Het was een reuze gezellige avond, over koetjes en kalfjes en over onze relaties thuis, maar niet echt over wat er tussen ons  speelde. De week erop heb ik haar gebeld dat ik het erg leuk vond, zij beaamde dat van haar kant.  Er brak een periode aan waarin ik haar een paar keer per week belde en we af en toe met elkaar afspraken. We genoten van de spanning en elkaar, maar namen verder geen stappen. Een keer kwam het tot een zoen die met enige schrik door haar werd afgebroken.

Ondertussen bleef ik in mijn relatie zitten en had niet het lef die te beëindigen.

Meest intieme en directe moment tussen ons vond ik een telefoongesprek waarin ik vertelde dat ik een vakantie geboekt had naar Portugal en Jenny zei dat ze wou dat ze met me mee kon en mij vroeg haar wel te bellen zodra ik weer terug was. Toen ik haar na de vakantie belde hield ze ineens echter meer afstand. Haar relatie was inmiddels over en ze wilde rust. Een paar maanden later eindigde mijn eigen relatie en Jenny en ik spraken enige tijd later af. Ze bleef afstand houden, ik had het gevoel dat er iemand anders in haar leven was. Ze praatte over hem als een goede vriend, maar ik vermoedde dat er meer was. Een en ander werd wederom niet direct uitgesproken. Een half jaar later (inmiddels 1998) hebben we nog twee keer contact gehad en toen bleek ze inderdaad een vriend te hebben. Ik heb toen een uiterste poging gedaan en haar tevergeefs mijn liefde verklaard. Mijn gevoel en inschatting was dat ze een keuze maakte die niet klopte en ik begreep niet waarom ze deze keuze maakte, had het gevoel dat ze hier spijt van zou krijgen. Ik heb haar nog een uitgebreide brief geschreven met mijn gevoelens, gedachten hierover. Ik heb daar nooit antwoord op gekregen. Voor mij was Jenny in elk geval de grote liefde van mijn leven.

Een aantal maanden na de laatste ontmoeting kwam ik mijn huidige vrouw tegen en ben met haar een relatie ingegaan, die ik nooit in had mogen gaan. De kern van mijn geheim! Ik vond haar ontzettend leuk, voelde me seksueel aangetrokken en bij Jenny maakte ik blijkbaar toch geen kans. Ik ging dus door met mijn leven. Dit heeft geleid tot een huwelijk en twee kinderen.

Maar…ik heb Jenny nooit uit mijn hoofd kunnen zetten. Al die jaren denk ik vrijwel dagelijks aan haar en ik mis haar: zij blijft die liefde van mijn leven. Ondanks dat we nooit werkelijk een relatie gehad hebben met elkaar. Eind 2004 kwam ik haar kort tegen op mijn werk en hebben we elkaar gesproken. Inmiddels waren we getrouwd en hadden we allebei twee kinderen. Ik vond haar er niet echt gelukkig uitzien. We zaten tegen over elkaar en direct had ik de bevestiging van dat oude gevoel: ik voelde me op mijn gemak en prettig bij haar. Toen we afscheid namen zag ik dat ze moeite had om niet te gaan huilen. Dat te zien deed pijn.

Af en toe google ik haar naam om te kijken of ik iets over haar kan vinden en zo kwam ik er afgelopen herfst achter dat ze inmiddels was gescheiden. Ik kwam in tweestrijd. Wat moest ik doen? De vrouw waar ik nog vrijwel dagelijks aan denk, die ik mis, waarvan ik het gevoel heb bij te horen is gescheiden! Stel je voor dat zij al die tijd ook aan mij gedacht heeft? Dat ze mij ook mist?

Ik heb Jenny vervolgens gemaild. Eerst met een oneliner met de vraag hoe het met haar was en toen ik daar antwoord op kreeg en bemerkte dat mijn mail haar positief verraste met een mail waarin ik heb aangegeven dat ze nog steeds in mijn hoofd zat en de vraag of ze mij miste.

Die vraag heeft ze niet met een direct ja beantwoord, maar wel gaf ze aan verbaasd en geschokt te zijn over mijn mail. Ja, ze had vaak aan mijn gedacht. We hebben vervolgens een avond afgesproken om bij te praten. Heftig en emotioneel. Ik heb haar alles verteld en gezegd dat zij tot op de dag van vandaag mijn grote liefde is. Op mijn vraag of ik haar grote liefde was heeft ze na enig aandringen bevestigend geantwoord. Echter, er was inmiddels sinds kort een nieuwe man in haar leven en ze wilde zeker niet stoken in ene huwelijk. De avond was voor mij een grote bevestiging van alle gevoelens en vermoedens, die ik al die jaren heb gehad. Namelijk, dat wij bij elkaar hadden moeten zijn en eigenlijk nog steeds: zouden moeten zijn.

Inmiddels zijn we een half jaar verder en op een paar mailtjes na is er geen echt contact. Uit datgene wat Jenny mij gezegd of gemaild heeft hou ik echter weer het zelfde gevoel over als toen: dat ze haar hart niet volgt. Zij lijkt grote keuzes te vermijden en dat is iets waar ik mijzelf nu juist toe wil dwingen.

Natuurlijk is het feit dat ik getrouwd ben een probleem, ik wil ook geen relatie aangaan met Jenny terwijl ik getrouwd ben, maar ik weet zeker dat ik met mijn huidige vrouw nooit echt gelukkig zal zijn.

Mijn huwelijk leidt er onder. Ik ben goed in het leven met en het verbergen van mijn grote geheim, maar ik ben absoluut niet in staat over mijn werkelijke gevoelens naar mijn echtgenote te praten. Als ik de waarheid zou vertellen (als ik dat al durf), dan blijkt mijn leven met haar op leugens gebaseerd te zijn. Voor mijn kinderen en de buitenwereld hebben wij een volkomen normaal en goed huwelijk. Als dit geheim uitkomt doe ik mijn vrouw, kinderen en heel veel andere mensen verdriet.

Ik ben in dubio wat nu te doen: het laten zoals het is (maar ik voel mij ongelukkig en ik ben moe van het leven met dit geheim) of Jenny bellen en nog eens proberen meer uit haar te krijgen. Eigenlijk zou ik twee vragen beantwoord willen zien: “Mis jij mij???? en “Is jouw ideale leven een leven met mij???? Als die vragen met ja beantwoord zouden worden is het mijn beurt om kleur te bekennen en conclusies te trekken, hoe moeilijk ook.

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (1)