| Geschreven door HBN, Op 03-10-2007 12:13 |
| Aantal keer gelezen: 1828 |
|
Ik ben altijd lichtelijk autistisch geweest. Ik werk al het grootste gedeelte van mijn leven eraan om er zo goed mogelijk mee om te gaan en ik ben uiteindelijk een heel eind gekomen. Toch zal ik nooit "standaard" worden, met als grootste minpunt, dat ik moeilijk contacten leg met mensen. Ook ben ik, zeker tegenwoordig, doodsbang voor veranderingen.
Ik heb de eerste jaren van mijn lagere schooltijd op een jenaplan school gezeten, wat mij bijna kapot gemaakt heeft. Ik werd niet geaccepteerd en door veel andere jongens gepest. Mijn moeder heeft er alles aan gedaan om mij een gelukkig leven te bezorgen en zo kwamen we uiteindelijk uit bij een MLK school. Vooral daar ben ik veel vooruit gegaan.
Mijn hele leven heb ik altijd al iets met luiers gehad en dat heb ik altijd voor me gehouden. Sinds een paar jaar (ik ben nu 18) heb ik het een naam kunnen geven na wat onderzoek op internet (zie titel).
Nadat ik er meer over te weten ben gekomen ben ik ook over mezelf na gaan denken. Het heeft voor mij nooit iets seksueels betekent. Het was meer het idee dat als een baby ik helemaal geen zorgen had. Ik zou niets hoeven beslissen, sociale contacten zouden overbodig zijn en ook het idee om kompleet afhankelijk te zijn spreekt mij wel aan.
Mijn probleem en geheim is dan ook dat ik dit met niemand durf te delen. Dat vind ik vooral erg, omdat het tegenwoordig een aardig groot deel van mijn leven is. Ik zou er vooral zo graag met mijn moeder over praten, maar ik kan dat gewoon niet. Ik ben gewoon te bang voor wat er dan zou veranderen in de relatie die ik met mijn moeder heb. Ik heb ooit een poging gedaan om het er met haar erover te hebben, maar al snel nadat ik het gesprek begonnen was stond ik met een mond vol tanden. Ik kon het haar gewoon niet goed uitleggen. Zoals ik wel had verwacht accepteerde ze me zoals ik was, maar het verliep niet zoals ik gehoopt had.
Ik ben, naast dat ik bang ben voor eventuele veranderingen, ook heel bang dat ik haar verdrietig maak. Ze wilt me zo graag helpen, maar dat kan ze niet als ik niet praat. Dat is in het verleden wel gebleken, elke keer als ze erachter kwam dat ik mijn problemen op school voor haar verborgen hield, wat ik ironisch genoeg juist deed om haar niet verdrietig te maken.
Uit mijn gesprek heb ik laten blijken dat ik het er liever niet meer over had en dat is gedeeltelijk waar. Aan de ene kant zou ik het gewoon voor mezelf houden en er niet meer over praten, maar aan de andere kant wil ik dat juist wel en het zou me geen 2e keer lukken om met haar te praten. Ergens hoop ik dat ze er zomaar weer over begint. Ze betekent alles voor me en ze is de enige met wie ik over de meeste dingen wel kan praten. Ik maak mijzelf hiermee kapot, maar ik heb geen idee wat ik eraan moet doen.
Ik weet ook niet goed wat ik er nou eigenlijk van moet verwachten. Stel ik kan de moed bijeen rapen om het haar goed uit te leggen, wat dan? Blijkbaar ben ik ook bang dat er niks zou veranderen. Ik wil niet dat het dood gezwegen wordt. Mijn moeder zou dat niet doen als ze wist dat ik erover wilde praten. Niet eens als zij zichzelf er ongemakkelijk bij zou voelen (wat denk ik niet het geval zou zijn).
Geschreven door: HBN
|
