| Vreemdgaan maar....||| |
hallo, ik groeide van mijn vriend af, ipv. naar hem toe, we leefden meer als broer en zus dan als geliefden, ik had/heb liefde en aandacht nodig in een relatie, en wie niet toch?.. hij geeft mij alles wat me huidige vriend niet kan geven. zoals humor. mijn vriend en ik hebben niet de zelfde humor. en mijn vriend kan gewoon NIET niet praten, geen opgang houden van een gesprek, want dan valt hij dicht. potdicht wel te verstaan. ik dacht in die tijd dat trekt wel bij, maar nee. altijd het zelfde gebleven. maar goed, toen ik had gezoend met die ene persoon die ik heb leren kennen, kon ik het niet voorme houden tegen over mijn vriend. en uit respect voor hem heb ik dat verteld. hij enorm kwaad (wie zal dat niet zijn natuurlijk), en ik ben bij hem weg gegaan, even rust en afstand genomen, me hoofd draaide bijna om, ik hield het niet meer bij allemaal.. dus het gevolg was dat ik bij de huidige plaats waar ik even was, ook te veel was. en toen ben ik terug gegaan naar mijn vriend, en gezegd hem een eerlijke kans te geven(want ondanks ik vreemd was gegaan wil hij nogsteeds met me verder), maar mijn contact met die andere zou ik dan stoppen..... dat is niet gebeurd... ik kan niet zomaar niet niets meer laten horen als die andere persoon je raakt weetje wel.. ik heb een bepaalt gevoel voor hem.. maar goed zo is dat nog 1,5week doorgegaan en tot de dag van gister. heb ik echt besloten me vriend een eerlijke kans te geven. ookal weet ik dat hij niet zal veranderen, maar ook omdat ik NERGENS heen kan, ik heb een bepaald huisdier dat niet overal mee naar toe kan, en studenten willen dat bepaalde dier niet. dus zit ik er best mee.. en dat heb ik ook gezegd tegen hem.. en ik zei ook gister van; ik ga je een eerlijke kans geven, en wil geen beperkingen meer opgelegd krijgen (want dat kreeg ik), ect, ect, en hij zou in therapie gaan voor zijn praatgebrek. maarja....... ik geloof er weinig van.. maar oke, ik vind dat ik hem een kans moet geven, want 3jaar is niet niks natuurlijk... maar dan... dan zit je met die andere man, ja ik weet het.. ik vind m echt verschrikkelijk leuk!!! ookal ben ik nog niet echt achter zijn serieuze/gevoellige kant.. maar goed wat niet is kan nog komen. maar nee.. ik heb gezegd dat ik mijn vriend een eerlijke kans wil geven, en dat ik dat ook voor hem beter is, omdat hij anders elke keer het 3e wiel aan de wagen is.. en dat wil ik hem ook niet aan doen. en heb ook gezegd dat als je iemand tegen komt, dat tie daar dan maar voor moet gaan.. ookal weet ik stiekem dat ik hoop dat dat niet gebeurd maar dat is mijn jaloezie. maar ik mag het niet hebben, alleen ja.. zodra ik bij hem ben dan is me leven zo kleurrijk en nieuw,fris,leuk.. maar zodra ik dan weer naar me vriend ga dan voel ik gewoon zoveel ontevredenheid. en het is serieus waar, als ik stress heb gaat het in me schouders zitten, dit weet niemand maar, dan voel ik echt die steken in me schouders, ik zie er gewoon een beetje tegen op om dan weer naar hem toe te gaan.... het gevoel is er dat ik het gevoel heb dat het nooit zal veranderen, en ik hoop zo dat er een of iets of iemand kan vertellen wat ik moet doen. en ook wat ik kan doen met dit t%#ing koop huis. bleh.. ik weet niet eens waar ik naar toe moet, en zoveel verdien ik ook weer niet!!!!!!! en ik MOET in de nabije omtrek van amsterdam wonen omdat daar mijn werk is. en misschien weet niet iedereen het, maar huizen in amsterdam zijn heeeeeeeuwl duur.
zucht.. ik weet het niet meer. ik weet wel dat ik iemand ga missen, niet voor de aandacht maar voor zijn persoonlijke ik. omdat hij echt heel leuk is en ik nogsteeds nieuwschierig ben naar zijn gevoellige kant....
|
