| Over 2 weken zie ik mijn grote liefde weer :( |
Maar.. moet ik hier blij mee zijn? Dubbel gevoel heb ik. Ik hou zo vreselijk veel van hem,als ik eraan denk dat ik hem na 6 lange maanden weer zal zien (hij werkt 1deel van het jaar in het buitenland) voel ik de vlinders in mijn buik, mijn handen beginnen te zweten. Ik wil hem zoenen, vasthouden, ik hoop dat hij nog net zoveel van me houd als de laatste keer dat ik hem zag, in Mrt. Maar.. ik betwijfel het. Dus stop ik met hopen :( We hebben al 5 jaar een knipperlicht relatie, deze met tussenpauzes van max 1 of 2 weken ruzie. Onze ruzies zijn nooit heel heftig, meestal smst of belt hij me na een week of 2 weer of staat hij voor mijn deur. Hij was altijd lief voor me, en een echte romanticus, maar misschien toch iets TE relaxt. Alles was oke, en alles komt goed. Niets haasten, hij werd zelden boos. (en ik wel, dus vaak ruzie.. waarbij hij nooit boos werd, maar wel wegbleef tot ik was afgekoeld) Ik twijfelde nooit aan zijn liefde voor mij, hij is vaak in het buitenland en dan hadden we elke dag contact, hij stuurde me ook altijd lieve mailtjes of smsjes of belde midden in de nacht, of zaten we nachtenlang te msnen. en als hij weer terug kwam, was het vuurwerk... maar dit jaar... is het anders. Mijn hart breekt als ik dit typ. Het begon in juni, ik hoorde ineens niets van hem en maakte me zorgen. ik belde hem continu maar hij nam niet op. Ik snapte er niets van. Na weken belde hij me dat hij heel erg druk was :S HUH? te druk om ff een sms terug te sturen die 5 sec van je tijd innemen? Goed, ik geloofde hem en viel weer voor zijn praatjes. Maar het werd nog erger. ik hoorde weer een hele week tot 2 weken niets van hem. Dus ik was weer degene die belde. Alsof hij weinig zin had om te praten. Het voelde gewoon niet goed, dus ik hing weer snel op. Weer hoorde ik niets. Nu wilde ik niet steeds als een hondje achter hem aanlopen en steeds degene zijn die belt of smst (wat voor mij ook duur is, en voor hem gratis vanaf zijn werk in het buitenland) dus ik liet het maar zo... Een maand hebben we geen contact gehad (augustus) ik was er zo kapot van, dat ik nachtenlang gehuild heb (hij weet van niets). Ik voelde me zo machteloos en voelde zijn liefde voor me wegglippen. Wist niet wat ik moest doen. Zo kende ik hem niet.
En daarna hoorde ik weer niets. Gek werd ik ervan. Na een hele tijd kwam er een simpel smsje \"ik mis je\" Als ik een sms terugstuurde, kreeg ik weer niets terug. Toen gaf ik het echt op. Ik wachte al een week op 1 smsje terug. Ik hield het niet meer en heb hem gesmst dat hij me echt heel veel pijn doet en ik zeker weet dat hij een ander heeft, en ik het eerlijk wil weten omdat ik niet op zo iemand wil blijven wachten. GEEN REACTIE, dus smste ik weer.. ik dacht .. misschien heeft hij niets ontvangen (ik voelde me verschrikkelijk, ik heb ook mijn trots en ben absoluut niet t type die als een hondje achter een man aan zou lopen.. maar zo leek het nu wel op.. ik voelde me zwak, dom en echt machteloos.. ik voelde me een stalker, hoe vreemd dat ook lijkt. Het is mijn vriend, maar ik durfde hem niet te smsen of bellen meer..) Toen ook geen reactie :( (hoe diep kun je zinken) Op mijn werk hield ik mijn telefoon continu in de gaten, gestoord werd ik daarvan, en ook mijn collega\'s. ECHT!!! liep met mijn ziel onder de arm. Iedereen kon zien dat ik verdrietig was, maar ik vertelde het niet. Daar heeft hij niet op gereageerd. Over 2 weken is hij weer thuis (hij woont niet bij mij, we hadden een LAT relatie) Ik ben zo zenuwachtig. Ik weet dat als hij weer voor mijn deur staat, dat ik smelt.. maar ik wil sterk zijn. Hij heeft me zoveel verdriet gedaan. Hij heeft me zoveel pijn gedaan door me te negeren, dat ik er stiekem niet eens zin in heb om hem te zien. Dat doet echt teveel pijn. Ik weet, ik weet het gewoon, dat hij een ander heeft. ALS je echt van iemand houd, hoe ver je ook bent, hoe druk je ook bent. Je vind altijd 1 minuutje tijd, ook al is het in de douche, op toilet, whatever. om die persoon te bellen of te smsen. EN hij kon nog altijd gratis smsen en bellen??????????? Het doet me pijn om te zeggen... maar hij heeft iemand ontmoet daar. Het is niet anders. MAAR dan wil ik dat hij het eerlijk zegt!!!! Dat is alles, en dan kan ik het misschien ook makkelijker loslaten. Mijn grote liefde moet ik opgeven, hartverscheurend. Maar ik weet dat dit het beste is. Ik wil niet 2de keus zijn. Ik wil ook ZIJN grote liefde zijn.
|
