Geheimen van Nederland

Hallo iedereen,

Ik en mijn man zijn beiden jonge dertigers uit Belgie en hebben reeds 8 jaar een relatie. We hebben net een eigen huisje gekocht en genieten met volle teugen van ons leventje. Ik ben erg gelukkig met hem, met mijn huidig carière en met mijn leventje in het algemeen.

Over kinderen krijgen hadden we een duidelijke afspraak: die kwamen er niet.We wilden van het leven genieten, lekker met ons tweetjes, en onze zuurverdiende centjes investeren in reizen. Ik vond het wel lekker zo, en verder werd er niet over gepraat. We merkten wel dat onze moeders, en dan vooral de moeder van mijn partner het er erg moeilijk mee heeft. Maar we maakten ons sterk dat het een goede beslissing was waar we samen achter stonden.

Tot ineens een kleine maand geleden mijn partner het onderwerp ter sprake bracht. Hij voelde toch ineens \"iets\" voor kinderen. Of we er misschien toch eens moesten over nadenken? Want als we toch kinderen willen dan mogen we toch niet lang meer wachten.
Voor mij kwam dit als een donderslag bij heldere hemel. Wat met onze plannen? Onze reizen? Wat met ons leventje samen? We hadden het toch goed met ons twee? Ik ben er niet echt verder op ingegaan, maar voor mezelf staat het vast: Ik wil het niet. Ik wil mijn leven niet opgeven, en ik zie mezelf echt niet als moeder. We hadden  vroeger een hond, en had het soms al moeilijk om steeds met het hem rekening te houden of altijd aandacht te geven, dus een kind... neen, het is niets, maar dan ook niets voor mij. Ik vind het ook echt egoïstisch om nog een kind op deze rotte planeet te zetten.

Ondertussen merk ik wel dat mijn vriend er graag over verder wil praten. Hij maakt er regelmatig toespeling op of zelf grapjes over, maar ik kan het er gewoon niet over hebben. Ik wou dat hij er gewoon niet over begonnen was.

En om de zaakjes nog erger te maken heeft hij vorige week tegen mijn schoonmoeder gezegd dat \"wy\" er toch nog eens over gingen nadenken om kinderen te hebben. Ik viel bijna van m\'n stoel, WIJ? Hoezo \"wij\"?  Nu is het hek natuurlijk helemaal van de dam, want mijn schoonmoeder is helemaal in de wolken en gaat er van uit dat ze volgend jaar een kleinkind mag in de armen sluiten. Toen ze me tijdens een etentje op zondag vroeg of we al \"begonnen\" waren werd het me echt even teveel. Het voelde of iemand me de keel toekneep.

Ik weet gewoon geen raad met deze situatie. Wat moet ik doen? Zal hij nog bij me willen blijven als ik duidelijk maak dat ik het echt niet wil? En wat mijn mijn schoonmoeder die nu zo gelukkig is?

Zat iemand reeds in een gelijkaardige situatie?

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (5)