| Geschreven door maatje, Op 24-11-2007 22:20 |
| Aantal keer gelezen: 2298 |
|
Ik ben al 15 jaar met dezelfde man, was mijn eerste vriendje. Ons huwelijk kende vorig jaar een gigantische dip,Altijd ruzie en weinig sex, werd verwaarloosd door hem. Totdat ik eens op stap ging met wat vriendinnen en daar smoorverliefd werd op een knul die 15 jaar jonger was dan ik.We kregen email contact en we spraken met elkaar af in hotels. Ik wilde zelfs mijn man verlaten, en met mijn kinderen opnieuw ergens gaan beginnen. Totdat ik ineens besefte dat ik toch wel heel erg van mijn man hield. Brak met die knul en vertelde mijn man dat hij mij bijna was kwijt geraakt. Hij was hier van geschrokken en hij ging weer meer aandacht aan mij besteden en ik werd weer verliefd op hem en had ontzettend spijt van mijn vreemdgaan. Heb hem dit nooit verteld, wilde hem dit niet aandoen.
Zo ging het een aantal maanden heel erg goed, totdat ik weer weinig aandacht kreeg. En ik weer aandacht kreeg van een andere man.Deze was ouder dan ik en ook getrouwd, Ik wilde niet met die andere iets, maar ging er toch mee smsen. De eerste keer dat ik hem zag rende ik bijna hard weg. Was totaal niet mijn type. En ik dacht waar ben ik in godsnaam mee bezig. Maar hij liet zich niet afschepen en wilde gewoon vrienden blijven en gezellig smsen. Oke dat wilde ik ook wel. Maar dat gezellig smsen werd natuurlijk steeds intiemer. En door de telefoon klonk hij ook heel aardig. Dus gingen we toch maar weer eens afspreken en toen vond ik hem gelijk ook veel leuker. We werden echt maatjes van elkaar. Uiteindelijk gingen we ook met elkaar naar bed. Nu hebben we bijna wekelijks sex en zijn verliefd op elkaar geworden. Vreselijk vind ik het. Ik houd nog zoveel van mijn man en dat gaat heel goed maar kan ook absoluut niet zonder die ander. Ik heb al zo vaak gedacht om te stoppen en ben ook vreselijk jaloers op zijn vrouw. Ziekelijk gewoon. Hij is ook jaloers op mijn man en daar hebben we dus ook vaak woorden over. We willen bij elkaar zijn, maar willen ons huwelijk niet kapot maken. Houden allebei nog veel van onze partners en toch bedriegen we die. Als het ooit uitkomt zijn we allebei alles kwijt. Samen verder is ook geen optie want volgens ons kunnen we het nog geen dag bij elkaar uithouden. Maak het dan uit denk ik zo vaak, maar dat wil en kan ik ook niet. Radeloos word ik er van en humeurig. En wat ik nog het aller ergste vind van mezelf is dat ik bang ben dat als het ooit uitgaat met hem ik zo weer een ander heb. Voel me soms zo'n verveeld huisvrouwtje dat geen hobbies heeft behalve mannen van de straat halen of zoiets. Heb het idee dat ik de schade van vroeger, te verlegen voor vriendjes, nu aan het inhalen ben. Of zou het de midlife-crisis zijn en gaat het vanzelf over als ik 40 word?
Geschreven door: maatje
|
