| leefsituatie |
De afgelopen jaar is er veel binnen mijn gezinssituatie veranderd. Het is een soort schijnwereld die je voor je zelf hooghoudt Betreffende de relatie , die ik met mijn man onder houdt is een ingewikkeld conflict ontstaan betreffende een vorm van platonische vreemdgang, waardoor de veiligheidgevoelens, die ik destijds met mijn partner had ernstig op de tocht zijn komen te staan. Bij tijd en wijlen lijkt het weer als vanouds. Wij hebben een psychotherapeut voor de hele situatiie in de hand moeten nemen. Ja ik moet zeggen ik ben niet een zeurderig type , maar als dingen zich niet tot bevrediging oplossen, is het vaak lastig om samen door een deur te gaan. Onlangs op een avond nadat wij de gesprekken doornamen, concludeerden wij dat de eindoplssing was, m.b.t allerlei gebeurtenissen. Wij besloten om ieder weer appart te gaan wonen, zodat we ons op op vriendshappelijke basis zouden verhouden en daardoor onze problemen, die er zijn. kunnen vergeten, daar wij met het houd het bootje maar af politieke spelletje niet op een lijn denken. M.b.t vrienden, die met dit voorval te maken hebben gehad staat mijn deur nog steed open. Echter mijn man ondersteund mij hier psychisch niet in. Ik vind dit vreemd en soms bevreemdend. Destijds toen ik wegens familieomstandigheden veel vanhuis moest werd regelmatig ingebroken. Het moest echter een bekende zijn; tijden het opruimen van de kamer van mijn dochter ontdekte dat er een hele schap met boeken ontbrak. Hiervoor deed ik aangifte. De verzekering stelde mij in het gelijk Nadien echte verdwenen er meer spullen uit mijn kast, die persoonlijk mijn eigendom waren; ook zeer belangrijke exeplaren , boeken met teksten waaraan ik veel waarde hecht en die ik ook nu nog mis. Ik vermoedde dat vrouw met wie mijn man destijds vreemdging, zal ik maar zeggen, daar je elkaar bij verlies en diefstal van spullen toch echt wel moet ondersteunen. Ja mijn buren kunnen het niet zijn. Uitlenen gaat bij mij op vraag. Ik blijf erbij, dat ik de vrouw met wie mijn man vreemdging, destijd ook een relatieprobleem met haar man had. Of hij het met haar gedaan heeft weet ik niet. Dat laat ik in het midden. Het vreemde is dat Agnes, de vrouw waarom het draait destijds bij de minste of geringste sensatie meteen op de stoep stond. Dit keer is ze echter weggebleven. Een goede vriendin toont toch haar meelevendheid. Bij verdwijningen uit een gezamelijke woning behoor je op zijn minst eendere gevoelens en maatregelen te nemen. Het blijft een vreemd gevoel, dat ik nog steeds in deze woning verblijf. Het zoontje van Agnes komt ook nog regelmatig bij ons. Als ik de deur opendoe en hij staat voor mijn neus, heb ik gemengde gevoelens .m.b.t dit geheel. Het is een langdurig geheel, daar ik nog steeds bij hen in de buurt woon lukt het dus niet om de hele zaak te vergeten, zodat ik er dus voortdurend onenigheid mee heb. Groeten Nienke Geschreven door: Nienke
|
