| Geschreven door die ene gozer, Op 11-01-2008 23:38 |
| Aantal keer gelezen: 1430 |
|
ik ben bang om in grote groepen te zijn. ik weet niet waarom, maar ik heb al sins ik op de kleuterschool zat het gevoel dat niemand me echt wilde. ik bedoel, ik speelde wel altijd spelletjes mee, maar niet echt omdat het mijn vrienden waren, maar meer omdat het zo hoorde. daarom denk ik niet dat het zoon tiener-angst is(ik ben 16 jaar oud)die te maken heeft met die universele angst om niet geaccepteert te worden(hoewel het daar wel mee te maken heeft). ik ben daardoor wel redelijk goed geworden in het uitbannen en onderdrukken van m'n emoties, want als je iets opkropt(maakt niet uit wat het is) wordt het uiteindelijk verdriet, en dat is DE emotie die je in stilte kan uiten. ik moet er wel bij zeggen dat ik tegenwoordig wel een paar goede vrienden heb, maar niet veel. met de meeste heb ik zelfs geen echt contact maar doe ik dit over MSN, terwijl ik wel elke dag langs ze loop. mensen vinden me dan ook nogal vreemd, want ik wil immers nooit in een grote groep iets gaan doen, of mee naar een feestje. maar hoe dan ook, ik hou er wel van om bij andere mensen te zijn, zolang het maar niet te druk is, en mijn vrienden lijken dat tot nu toe niet erg te vinden ofzo.
maarja, je schaamt je er toch voor, dus schrijf ik het maar hier op.
dus eh, bedankt voor het luisteren/lezen dan maar.
Geschreven door: die ene gozer
|
