Geheimen van Nederland

Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik "wat ziet die er saai uit". ..Hij bleek allesbehalve saai. Zo'n spontane, levendige, interessante en geestige man ben ik nog nooit tegengekomen.

Maar hij is dertien jaar ouder dan ik, leeft in een ander land, en is vooral hartstikke gelukkig getrouwd (een gelukkige relatie is misschien wel een vereiste om uberhaupt zo'n leuk persoon te kunnen zijn). Als ik eerder aan mezelf had durven toegeven had ik verliefd op hem ben geworden had ik m'n gevoelens misschien al eerder kunnen verwerken. Maar nu loop ik er al meer dan een jaar mee rond, en het doet zo'n pijn. Op sommige dagen denk ik nauwelijks aan hem. Maar dan droom ik over hem en ben ik weer een week lang helemaal van slag. Hij is zo ver weg, maar zelfs als hij om de hoek zou wonen zou hij nog onbereikbaar zijn.

We ontmoetten elkaar toen ik net na een wat mindere tijd ontzettend lekker in m'n vel zat. Hij was voor een weekend bij ons op bezoek en ik heb nog nooit zoveel gelachen, diepe en minder serieuze gesprekken gevoerd en ja, geflirt. Soms kan ik spontaan in snikken uitbarsten als ik aan dat weekend terugdenk. Waarom kan het niet vaker zo relaxed en gezellig zijn, en dan met de mensen die w©l in mijn leven zijn? Het voelde bijna onmiddelijk z³ vertrouwd, en ik, normaal wat verlegen,  kon helemaal mezelf zijn bij hem en het voelde voor een paar dagen alsof ik heel de wereld aankon. Ik denk dat hij tenminste sommige momenten op dezelfde manier ervaarde.

Maar hij ging weer naar huis, terug naar zijn eigen leven. Ik herinner me dat ik het zo vreemd vond dat het zo'n pijn deed toen hij wegging. Ik herkende mijn eigen gevoelens niet. Ik was voor een week bij hun thuis uitgenodigt, naar het buitenland. Ik ging en het waren een paar verwarrende dagen. Dus dit is wie hij is in zijn eigen omgeving, temidden van zijn eigen familie en vrienden (een drukke boel bij hun thuis). Ik leerde zijn vrouw kennen. Ik zag de liefde tussen die twee mensen. 

Hij moest wat zaken regelen en nam me mee zodat ik wat aanspraak had, ik kende van al die vele mensen bij hun thuis immers alleen hem wat beter. We zaten 4 uur samen in een auto, we zeiden nauwelijks wat tegen elkaar. Ik begreep toen (eindelijk!) dat ik gevoelens voor hem had die niet mochten. D¡¡rom voelde ik me zo verward, d¡¡rom was ik veranderd van die beetje verlegen maar vrolijke en alsmaar babbelende meid die hij had leren kennen naar nukkige stille onhandige kluns. Wat haatte ik mezelf op dat moment. Ik ging terug naar huis met een rotgevoel dat maar niet verdween. Na dit bezoek werd ook ons mailkontakt minder intensief, na de eerste ontmoeting waren de vele mailtjes zo enthousiast en vrolijk, nu is dat gestopt. Alleen mijn rotgevoel blijft (ik voel me ook door en door slecht tegenover zijn vrouw, terwijl ik eigenlijk niets gedaan heb! Ik heb hem met geen vinger aangeraakt, ik heb hem op geen enkele manier in woorden laten weten wat ik voel).

Over drie weken ga ik naar een evenement in het buitenland waarvan ik weet dat hij en zijn vrouw er ook zullen zijn. Ik weet dat hij weer aardig en lief en misschien ook weer flirterig zal doen (zit in zijn aard), in principe zijn we natuurlijk "vrienden". Hij moest eens weten. 

Ik zit dus met zoveel vragen... Hoe kan iemand zich allereerst zo vergissen in (zijn eigen) gevoelens? Waarom voelt het alsof hij de ware voor mij is terwijl ik rationeel snap dat dat niet zo is? Weet hij van mijn gevoelens? Is het beter om ze onuitgesproken te laten en mezelf te kwellen met de vraag hoe hij over mij denkt, of het hem vertellen en de vriendschap zo vrijwel zeker om zeep helpen? Bestaat er zoiets als voorbestemming - oftewel: WAAROM heb ik hem in godsnaam leren kennen? Ik begon net meer zelfvertrouwen te krijgen, voelde me goed. Waarom kon ik niet een leuke single tegenkomen? Help...    

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (7)