Geheimen van Nederland

bijna 6  maanden geleden heb ik een abortus laten doen. Ik ben nu 20 jaar en heb een vaste vriend.Het geheim achter deze abortus is dat je er met niemand over kan praten. Ik dacht dat het verwerken ervan makkelijker zou zijn dan het is . De vrouw in mij zegt dat ik het een kans had moeten geven, hoe dan ook .Als vrouw zijnde denk je vaak aan kindjes alleen niet als het daadwerkelijk zo snel is .Bij de eerste echo verbaasde ik me en zag het hartje kloppen.

Ik kan wel met trotsheid zeggen dat ik heb gekozen voor mijn toekomst en opleiding.En tog haat ik mezelf. Ik weet niet of dit spijt is of gewoon verdriet , maar elke x word ik er aan herrinderd hoe afschuwelijk ik het hele proces vond.Elke x als ik maar bij rotterdam in de buurt kom.

Het is al moeilijk om het nu te typen omdat niemand enig heb hoe je je werkelijk voelt.

Ik ben al snel bang dat als mensen om me heen na een half jaar na de abortus gaan denken dat ik me aanstel of aandacht wil.

Me vriend is oppervlakkig en luisterd goed naar me , maar zelf is hij nooit meer over het onderwerp begonnen na de abortus.En als ik vraag of hij eraan denk is het ja , maar dat blijf het ook bij , geen verdere woorden of emoties.

Ik had eigenlijk eind deze maand uitgerekend geweest.Daarom voel ik me momenteel al helemaal niet op me best.

Nu vraag ik me af , stel ik me ook echt aan.
Doorgaan doe ik en kan maar hoe ik hiermee omgaan , als ik eerst weet dat het gewoon het beste is geweest en nu realiseer dat ik liever meer tijd had gehad.

het lucht op het kwijt te kunnen , zonder dat mensen weten wie je bent, mischien komen hier wel de beste adviezen en gesprekken uit voort.

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (8)