| Verliefd op mijn huisgenoot |
Ik weet niet meer wat ik hier van moet denken.. Ik ben dus verliefd op mijn huisgenoot K, ik ken hem al 8 jaar van uit mijn studietijd in Tilburg. Ik zag hem en mijn tong zakte zowat op mijn kniëen, maar hij was veel te lang en knap voor mij, dus toen hij vroeg of ik bij hem kwam eten (ik was hem dus ook opgevallen) durfde ik niet. Ik bleef hem steeds tegenkomen in de kroeg, maar steeds als hij me vroeg te komen eten ofzo sloeg ik het af. Hij had altijd meisjes om hem heen die hem leuk vonden en ik wilde geen relatie met een knap iemand aangezien ik toen nog best onzeker was.. Langzaam aan werden we wel vrienden, ik heb zelfs twee keer bij hem geslapen (als er ook andere jongens bleven slapen), maar toen heb ik liggen vozen met 1 van zijn vrienden. Ik dacht dat ik verliefd op die vriend was, maar misschien was het een vlucht. Die vriend wilde niets met mij, want volgens hem vond K mij ook leuk en hij wilde de vriendschap tussen hen niet verpesten. Ondertussen ging ik steeds als enige meisje met hen overal mee naar toe, een beetje als one of the boys.. Allleen was ik stiekem natuurlijk toch een meisje.. Mijn moeder en mijn zus wezen me er veel later op, door mijn manier van praten over hem, dat ik wel verliefd op hem was. Op de avond dat ik het hem wilde vertellen stelde hij me voor aan zijn nieuwe vriendin; au.. 3 Maanden later gingen we allebei naar het buitenland (allebei ergens anders heen) en mailden en schreven we vaak brieven naar elkaar. Toen ik terug kwam ben ik naar een andere stad verhuisd en toen kwam hij bij me eten. Hij vertelde dat het niet zo lekker liep tussen hem en zijn vriendin. Ik vertelde hem dat ik voor onze reizen verliefd op hem was geweest (no way dat ik ging vertellen dat dat nog steeds zo was) en toen vroeg hij waarom ik dat nooit had gezegd, want dan hadden wij misschien nu iets gehad ipv zij. Een week later ging ik in Tilburg stappen met hem en zijn broer en vrienden en toen kwam zijn vriendin binnengestormd die hem naar buiten sleurde en naar mij riep dat ik op moest rotten. Uiteindelijk heeft hij daarna naar haar geluisterd en me gebeld met de mededeling dat hij niet meer met me om mocht gaan van haar. Ik heb hem 5 jaar niet meer gezien, had mijn eigen leven, hij woonde ondertussen op een gegeven moment samen. Hij heeft me nog jaren later ineens een keer opgebeld om te horen hoe het met me was. Ik zat op dat moment in Frankrijk, maar we zouden zodra ik terug was afspreken. Op de dag zelf zei hij af. Vorig jaar kreeg ik via hyves ineens een bericht van hem dat hij zijn leven op een rijtje moest krijgen blablabla.. een vaag mailtje, ik wist niet zo goed waar hij nu over twijfelde, alleen dat er iets was. Ik mailde hem terug dat ik niet wist wat hij bedoelde, maar dat het leven maakbaar was en dat ik een jaar ervoor het uit had gemaakt met de jongen met wie ik samenwoonde en naar Amsterdam ben verhuisd en dat ik daar geen zpijt van had gekregen. Ik had ondertussen ook alweer driekwart jr een nieuwe relatie. 3 Maanden later kreeg ik een smsje dat hij mijn raad had opgevolgd en dat hij ook naar Amsterdam was verhuisd; ALLEEN! Zodra ik hem zag waren alle vlinders weer hevig aanwezig, maar goed ik had een vriend. Ik ben bij hem gaan eten en toen draaide hij alle liedjes waar wij vroeger altijd op dansten. De dag erna kreeg ik een mailtje dat hij het de avond ervoor niet had durven zeggen ivm respect naar mijn vriend toe, maar dat ik er stralend uit had gezien! Op de dag dat ik met een oude huisgenoot ons nieuwe huis voor 5 personen ging bekijken kreeg ik een mailtje van K dat hij binnenkort zijn huis uit moest en of ik niet iets wist.. Hoe toevallig! Dus nu wonen we sinds juli samen (met nog 3 andere jongens), maar hij is systematisch heel vrouwelijk Amsterdam aan het afwerken (en velen bij verre weg niet mooier dan ik.., als het maar vrouwelijk is) dus nu moet ik 4 x per week zijn scharrels begroeten. Afgelopen november was zijn broer er en die vroeg waarom ik nooit iets met K had gehad. Ik zei dat K dat helemaal niet wilde en toen antwoorde zijn broer dat ik dat niet zo stellig moest zeggen. Ik heb het ondertussen 2.5 maand geleden uitgemaakt met mijn vriend. Ik had mijn romantische toekomstvisie van K & mij al overboord gegooid (zelfs weer met een andere vriend van hem gezoend, maar hem meteen al laten weten dat ik daar helemaal niet op had zitten wachten. Die vriend zat al tijden achter me aan en begon me ineens te zoenen), toen hij 2 weken geleden ineens opmerkingen ging maken als; ik snap niet dat jij niet heel Amsterdam achter je aan hebt nu je vrijgezel bent.. Later zei ik; hoe vind ik nou ooit een man die ook geen kinderen wil? Toen zei hij met opgestoken vingertje; Ik toch?! Later gingen we uit en toen duwde die vriend, waarmee ik laatst gezoend had, hem tegen mij aan en zei; Zoo, anders duurt het nog 3 jr voor jullie iets krijgen! Ik begon er echt iets van te denken en heb hem een week later tijdens het stappen gezoend.. Ik vond het geweldig! Ik hoopte alleen wel dat hij nu niet ineens stom tegen me zou doen. De dag erna vroeg hij of ik mee voetballen ging kijken, maar toen begon hij over 1 van zijn scharrels. Sindsdien zijn er alweer 4 scharrels langsgekomen.. Afgelopen zaterdag ging hij weer een meisje versieren waar ik bij stond :-( Later probeerde ik hem toch, tegen beter weten in, te zoenen, maar toen zei hij dat hij onze vriendschap niet wilde verpesten en daar blijft het nu dus ook bij. Op zich doet hij nog heel leuk tegen me en gisteren vroeg hij of ik een filmpje op zijn kamer kwam kijken (terwijl er een van zijn scharrels was!!) en misschien moet ik het er maar bij laten. Maar nu zeggen anderen dat hij misschien zo doet omdat we huisgenoten zijn (en dat is ook niet leuk voor de andere 3 jongens) of omdat hij nog wil slettebakken en dat het best kan dat hij me eigenlijk wél leuk vind, maar nu nog ff niet. Ik wil niet mijn hele leven valse hoop hebben, wat denken jullie?? Geschreven door: Kim
|
