| gierende Turkse vlinders |
En daar ben ik dan, terug vanuit Turkije. Met niet alleen mijn koffer maar ook met gierende Turkse vlinders. Ik heb een relatie met een lief vriendje, waarmee ik samenwoon en al 3 jaar lief en leed deel. Voor deze vakantie nooit bedacht dat ik ooit nog op iemand anders verliefd zou kunnen worden, maar dan toch. Tijdens de vakantie leerde ik hem kennen. Hij werkte in het hotel waar ik verbleef. Hij kwam, zag en overwon mijn hart. Vanaf de eerste dag deed hij verwoede pogingen om bij me in de buurt te komen die ik steeds afhield. Ik wilde niet met hem uit, ondanks dat ik hem een waanzinnig stuk vond besloot ik er niet mee verder te gaan. Maar toen kwam de allerlaatste avond. Al een week draaide we om elkaar heen en ik besloot toch om met hem mee te gaan. Het was een geweldige avond. Hij luisterde naar wat ik zei, maakte me aan het lachen, was lief & attent. Hij zong in het Turks een liedje en een romantischere avond was in mijn beleving gewoonweg niet mogelijk. We spraken de taal van de liefde overduidelijk, maar dan in het Engels. Daar, op zijn balkonnetje, kreeg ik van hem een zoen, waardoor ik onmiddelijk in vuur en vlam stond. De volgende dag met loot in mijn schoenen naar huis. In het vliegtuig kon ik mijn tranen haast niet bedwingen omdat ik me schuldig voelde maar daarnaast wist ik dat ik het niet had willen missen. Nu eenmaal thuis, doet mijn vriendje weer als vanouds, lief en verzorgend. Maar ondertussen is daar hij, mijn Turkse man. In de afgelopen 3 weken hebben we veel gesmst en gemaild. Lang leve de webcam, waardoor hij ver weg is maar toch ook zo dichtbij. Ik wil hem aanraken, dicht bij hem zijn en al het nieuwe aan hem ontdekken. En morgen? ja morgen komt hij naar Nederland. Een contract voor een jaar, hier zomaar in Nederland. Dichterbij dan ooit. Maar wat moet ik nu? Ik ben bang voor wat komen gaat. Wil ik uit de relatie die ik nu heb? Wil ik een relatie met een Turkse man waarin cultuurverschillen toch zo ontzettend aanwezig zijn? Wat moet ik doen? Ik kan het niet helpen, ik wil niet maar het gebeurd. Moet ik mijn veilige leventje opgeven voor iets wat zo onzeker maar daarnaast zo spannend is? Had ik maar antwoorden, was het maar zo simpel dat ik Nederland om hun stem kon vragen en die kon doorsmssen. En het antwoord met de meeste stemmen zou de juiste zijn, zoiets. Gierende vlinders op een bed van Nederlangs verwarring, en nu?
|
